Σκέφτομαι, άρα υπάρχω.

"Dubito ergo cogito, cogito ergo sum". - René Descartes.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Ένα πιστεύω, ότι δεν πιστεύω τίποτα


Είμαι άθεος. Δεν πιστεύω σε κανένα από τους θεούς που λατρεύονται αυτή τη στιγμή στον πλανήτη ούτε σε κανέναν από αυτούς που λατρεύτηκαν στο παρελθόν. Στατιστικά, έπρεπε να δηλώνω χριστιανός ορθόδοξος καθώς σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο του 2005, 90% των Κυπρίων πιστεύουν στο Θεό (τρίτοι στην Ευρώπη πίσω από Τουρκία και Μάλτα) ενώ το ποσοστό των αθέων στην Κύπρο είναι 2%. Θα προσπαθήσω στο άρθρο μου να εξηγήσω γιατί είμαι άθεος και γιατί θεωρώ την τυφλή πίστη σε οποιαδήποτε θρησκεία ως λάθος.

Ξεκινώ λέγοντας ότι το θρήσκευμα είναι καθαρά ένας τυχαίος «τίτλος». Εξηγούμαι. Σκεφτείτε ότι μια μάνα γέννησε πριν 20 χρόνια τρίδυμα. Χάρισε για κάποιους λόγους τα τρία  παιδιά τις σε τρεις διαφορετικές ανάδοχες οικογένειες ξεχωριστών εθνοτήτων: μια οικογένεια Αφγανών, μια οικογένεια Ελληνοκύπριων και μια οικογένεια Ινδών. Φανταστείτε τώρα ότι με κάποιο τρόπο καταφέρνουμε να φέρουμε και τα τρία αδέρφια σε επαφή στο σήμερα για να τα γνωρίσουμε. Σαφέστατα θα μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες και δίχως αμφιβολία θα ανήκαν σε διαφορετικά θρησκεύματα. Το παιδί στο Αφγανιστάν θα ήταν κατά 99% μουσουλμάνος (όσο και το ποσοστό των ισλαμιστών στο Αφγανιστάν), το παιδί που το μεγάλωσε η ελληνοκυπριακή οικογένεια θα ήταν κατά 90% χριστιανός ορθόδοξος και το παιδί από την Ινδία κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν ινδουιστής. Το αν είναι κάποιος χριστιανός, ινδουιστής, μουσουλμάνος δωδεκαθεϊστής ή οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με το πού και το πότε γεννήθηκε. Αυτό είναι ξεκάθαρο και δεν αμφισβητείται.

Και τα τρία αυτά παιδιά θα είχαν ακούσει για θαύματα της δικής τους θρησκείας και ενδεχομένως να είχαν δει στον ύπνο τους πρόσωπα που αναφέρονταν στα ιερά τους βιβλία. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν το παιδί που μεγάλωσε στο Αφγανιστάν είχε δει στον ύπνο του τη Παναγία τη Βουναρκώτισσα (όπως πλήθος Ελληνοκυπρίων ισχυρίζονται ότι τους έχει φανερωθεί) ή αν ο Ελληνοκύπριος τρίδυμος έβλεπε τον Σίβα ή τον Μπράχμα (θεότητες της Ινδουιστικής θρησκείας) κατί βέβαια που αμφιβάλλω θερμά.

Ενδιαφέρον θα είχε να ρωτούσαμε τα παιδιά αυτά για το τι πιστεύουν για την μεταθάνατια ζωή. Ο χριστιανός θα μιλούσε για τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού. Ο μουσουλμάνος θα μιλούσε για τους ποταμούς από κρασί που θα κατανάλωνε στον παράδεισο καθώς και για τις παρθένες κοπέλες που θα έβρισκε εκεί να τον σερβίρουν, ενώ ο ινδουϊστής θα μιλούσε για μετενσάρκωση. Καθώς όμως υποστηρίζουν τρία διαφορετικά σενάρια, αντιλαμβανόμαστε ότι σίγουρα οι δύο (εγώ λέω και οι τρεις) έχουν άδικο. Αυτό σημαίνει αμέσως, ότι ορισμένα δισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη πίστευαν και πιστεύουν σε κάτι λάθος αφιερώνοντας και επενδύοντας όλη τους τη ζωή, τη μοναδική ζωή που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, σε θρησκευτικά ομόλογα μιας χρεοκοπημένης θρησκείας που υπόσχεται επιστροφή λεφτών μετά το θάνατο.

Τώρα αν προχωρούσαμε ένα βήμα παρακάτω και ρωτούσαμε τα τρία αδέλφια ποιες είναι οι αποδείξεις για τα πιστεύω τους θα ακούγαμε είτε άθλια, είτε ανύπαρκτα επιχειρήματα. (Τα θεόσταλτα βιβλία, η παρθενογένεση, τα οράματα κτλ ανήκουν στην κατηγορία των πιο πάνω επιχειρημάτων που περιέγραψα). Στο αναμενόμενο επιχείρημα του Χριστιανού τρίδυμου για την αλήθεια των Ευαγγελίων θα αναφέρω ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν μετά το 60 μ.Χ και πέραν αυτών δεν υπάρχει καμία (μα καμία) σύγχρονη αναφορά προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού από το πλήθος των Ρωμαίων ιστορικών της εποχής εκείνης. Θεωρώ ότι αν έβλεπε κάποιος έναν άνθρωπο να περπατά στο νερό ή να ανασταίνει ανθρώπους ή να ταΐζει με ένα ψωμί χιλιάδες ανθρώπους, θα έμπαινε στον κόπο να το καταγράψει. Όμως κανένας δεν το κατέγραψε.

«Μα η θρησκεία με κάνει να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος», ίσως έλεγε κάποιος από τους τρίδυμους. Η αλήθεια είναι ότι η τάση για συνεργασία και αλλυλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους ευτυχώς είναι έμφυτη. Αναπτύχθηκε την περίοδο εκείνη που, για να επιβιώσουν έπρεπε να κυνηγήσουν, και για να κυνηγήσουν ζώα ασφαλώς ταχύτερα και πολύ πιο εξοπλισμένα αλλά και για να ανταγωνιστούν επαγγελματίες δολοφόνους άλλα σαρκοφάγα ζώα, έπρεπε να συνεργαστούν.  Πάντα θα υπάρχουν έντιμοι άνθρωποι που θα κάνουν το σωστό με ή χωρίς θρησκεία. Όμως ο θρησκευτικός φανατισμός μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις που δε θα συνέβαιναν χωρίς την πίστη για την αλήθεια της θρησκείας. Αν αμφιβάλλετε γι’ αυτό μπορείτε να επισκεφτείτε το Μανχάταν για να δείτε το σχήμα της απουσίας των δίδυμων πύργων ή μπορείτε να μάθετε για τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών της ιεράς εξέτασης και των σταυροφοριών, ή για τις χιλιάδες γυναίκες που σκοτώθηκαν ως μάγισσες κατά το μεσαίωνα ή που συνεχίζουν να σκοτώνονται ακόμα σήμερα στις μουσουλμανικές κυρίως χώρες. Ούτως ή άλλως το θεωρώ ανήθικο να υποδύεσαι τον καλό για να αποφύγεις τα καζάνια της κόλασης ή για να τρως πιλάφι στον Παράδεισο. Για τη θέση της γυναίκας στο Χριστιανισμό θα παραθέσω μόνο τα λόγια του Ιωάννη του Χρυσόστομου «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, ο εχθρός της ειρήνης... είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη... Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άνδρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα..». (Ιωάννης Χρυσόστομος, «Προς τους Έχοντας Παρθένους Συνεισάκτους».)

Απολογούμαι αν προσέβαλα κάποιους με το άρθρο μου. Πόσο περισσότερο προσβλητικό όμως είναι εν έτει 2012 να θεωρούμε τις προγαμιαίες σχέσεις αμάρτημα, ή να απειλούμε τα μικρά παιδιά με κόλαση και διαβόλους, ή να απαγορεύουμε στη γυναίκα να μπαίνει στο ιερό των εκκλησιών και να τις αποκλείουμε από την ιεροσύνη ή να θεωρούμε το σεξ με προφύλαξη αμαρτία όπως και την ομοφυλοφιλία;

Υποστηρίζω με όλη μου τη δύναμη ότι στην ανατολή της τρίτης χιλιετηρίδας το ανθρώπινο είδος πρέπει να γυρίσει την πλάτη στις θρησκείες. Και αν η δική μου άποψη δεν έχει ιδιαίτερο βάρος τότε η άποψη αυτών ίσως την ενισχύσει. Στήβεν Χόκιν, Άλμπερτ Αϊνστάιν, Ρίτσαρντ Ντόκινς, Καρλ Σαγκάν και πλήθος άλλων επιστημόνων (η συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων δηλώνουν άθεοι) έβαλαν τη λογική και την απόδειξη πάνω από την τυφλή πίστη και φώναξαν αυτό που η πλειοψηφία των ανθρώπων είτε φοβάται να παραδεχτεί, είτε ο φανατισμός δεν την αφήνει να το δει. Ο Θεός κατά πάσα πιθανότητα δεν υπάρχει.

Κλείνω το άρθρο επιστρέφοντας στα τρίδυμα της ιστορίας μας. Αν πέραν των ερωτήσεων για το θρήσκευμα διδόταν και η ερώτηση «Τι σχήμα έχει ο πλανήτης Γη;» η απάντηση θα ήταν «σφαιρικό» ανεξαρτήτως της καταγωγής τους και αυτό έχει να κάνει με την καθολικότητα της επιστημονικής αλήθειας η οποία δεν επηρεάζεται από την γεωγραφική προέλευση του επιστήμονα. Η γη είναι στρογγυλή για όλους. Αυτό που θα απότρεπε τα αδέρφια να έλθουν πιο κοντά είναι αυτό που για αιώνες τώρα καταδυναστεύει και διαχωρίζει το ανθρώπινο είδος. Η χωρίς καμιά απόδειξη, βεβαιότητα για την αλήθεια της θρησκείας μας και η σιγουριά για το λάθος των άλλων που γι’ αυτό το λόγο θα παραμένουν για πάντα «άλλοι».