Σκέφτομαι, άρα υπάρχω.

"Dubito ergo cogito, cogito ergo sum". - René Descartes.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Η προσαρμοστικότητα

Τα τελευταία χρόνια πολλοί είναι οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι επιστήμονες που καθορίζουν την αφυΐα ως την ικανότητα του ατόμου να προσαρμόζεται… για να επιβιώσει. Κι εγώ, εκτιμώντας την προσαρμοστικότητα, δεν έχω σκοπό να διαφωνήσω.
Κάθε φορά που μετακομίζουμε, που αλλάζουμε δουλειά, που χωρίζουμε, που αλλάζουμε τέλος πάντων με κάποιο τρόπο το γνώριμο μέχρι πρότινος περιβάλλον μας, καλούμαστε να προσαρμοστούμε.
Είναι περίεργη η διαδικασία της προσαρμογής και ενδιαφέρουσα συνάμα. Πάντα πίστευα ότι η διαδικασία αυτή είναι η πιο extreme περιπέτεια, η πιο μεγάλη πρόκληση. Τα extreme sports είναι τίποτα μπροστά σε αυτό. Ίσως και να είναι βλακείες για ανθρώπους στενόμυαλους, που μη έχοντας κάτι πιο ενδιαφέρον να αποπειραθούν στη ζωή τους αναζητούν την αδρεναλίνη της στιγμής.
Η προσαρμογή όμως είναι παιχνίδι για επιδέξιους παίχτες. Είναι η αναζήτηση της χρυσής τομής που θα μας αφήσει ικανοποιημένους σε ένα περιβάλλον νέο, με νέα δεδομένα. Είναι ακόμα η αναζήτηση του ίδιου μας του εαυτού, η εξερεύνηση του…
Είναι η εξισορρόπηση των αλληλεπιδράσεων του περιβάλλοντος και του εαυτού μας. Είναι η διαχείριση των σχέσεων μας – αυτών που ήδη υφίστανται, εξελίσσονται ή δημιουργούνται μεταξύ του ατόμου μας και των λοιπών ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν (είτε είναι κοντά, είτε είναι μακριά), την εκάστοτε χρονική στιγμή. Για να προσαρμοστούμε πρέπει να κατανοήσουμε όλα αυτά, να τα γνωρίσουμε… και αυτό απαιτεί εξερεύνηση αλλά και υπομονή.
Για να κάνουμε όμως όλα αυτά χρειάζεται προσπάθεια νοητική και πειραματισμός πρακτικός. Χρειάζεται επίσης να στραφούμε μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τις αντιδράσεις μας και τις σκέψεις που τις υποκινούν – όχι μόνο αυτές, αλλά και τα συναισθήματα μας. Έχω την αίσθηση πως αν δεν το κάνουμε αυτό, το περιβάλλον θα μας αφομοιώσει μεν, θα μας στερήσει όμως τη δυνατότητα της επιρροής μας σε αυτό δε.
Αν δεν έχουμε επίγνωση του τρόπου που λειτουργούμε ως οργανισμοί, τόσο βιολογικοί, όσο και κοινωνικό – ψυχολογικοί, η κατανόηση των αλληλεπιδράσεων μας με το περιβάλλον δυσκολεύει κατά πολύ. Και αυτό οδηγεί σε συμπεριφορές ανεξέλεγκτες από το άτομο μας και ελεγχόμενες περισσότερο από το περιβάλλον μας.
Αντιδρούμε σε ένα εξωτερικό ερέθισμα αγνοώντας το λόγο που μας οδήγησε στη συγκεκριμένη αντίδραση. Δεν έχουμε επαφή με τον τρόπο σκέψης μας. Έτσι οι αντιδράσεις μας, μας φαίνονται αυθαίρετες και χαοτικές.
Όταν όμως έρθουμε σε επαφή με τον τρόπο που σκεφτόμαστε τότε όλα – ή αν όχι όλα, τα περισσότερα – αποκτούν συγκεκριμένη μορφή και λογική σειρά. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να παρέμβουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στο περιβάλλον μας, επηρεάζοντας την εξέλιξη των γεγονότων – χωρίς βέβαια να διατείνομαι τον απόλυτο έλεγχο τους.
Θέλει πολλή δουλειά λοιπόν η προσαρμογή και είναι κατά τη γνώμη μου σχολείο μεγάλο. Είναι στην πραγματικότητα πάλη καθημερινή, την οποία τείνουμε μάλλον να υποτιμούμε και να παραγνωρίζουμε. Γιατί είναι ταυτόχρονα περιπέτεια μεγάλης διάρκειας και ιδιαίτερα κουραστική, που αν όμως πάει καλά προσφέρει ικανοποίηση και θετική ενίσχυση σε βάθος χρόνου.
Αν της δώσουμε λίγο προσοχή θα διαπιστώσουμε ότι είναι ικανή να προσθέτει λιθαράκια ή λιθάρια μεγάλα, ανάλογα πάντα με την περίπτωση, σε αυτή την απόπειρα που όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λίγο ή πολύ κατά τη διάρκεια της ζωής μας… αυτήν που ονόμασε ο Θαλής ο Μιλήσιος – του παππού μου ο πιο αγαπημένος φιλόσοφος – «Γνώθι σ’ εαυτόν»!

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Μαύρο ή κόκκινο

Στις πλήστες χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου των χωρών της Ε.Ε. και των Η.Π.Α., το καζίνο αποτελεί ένα είδος ψυχαγωγίας, ανθυγιεινής και μη. Η απαγόρευση δημιουργίας ενός καζίνο δεν αποτελεί ωστόσο εμπόδιο στους τζογαδόρους, καθώς οι εναλλακτικοί τρόποι ποικίλουν. Η δικαιολογία που προβάλλεται περί προστασίας του πολίτη δεν ευσταθεί στην πράξη, με αποτέλεσμα μια πληθώρα συμπατριωτών μας να αναλίσκονται σε παράνομους τζόγους σε "λέσχες", σε διαδικτυακά παιχνίδια πόκερ, ρουλέτας και άλλων στοιχηματικών παιχνιδιών αλλά και στα παράνομα πλην αναβαθμισμένα καζίνο στο ψευδοκράτος. Τα προαναφερθέντα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αρκετοί καταφεύγουν στο εξωτερικό, έχει σαν αποτέλεσμα το κράτος να χάνει πολλά εκατομμύρια από φόρους, και η οικονομία μας να δέχεται μεγάλο πλήγμα από το χρήμα που βγαίνει εκτός της δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην προσπάθεια μας να προστατεύσουμε το δέντρο, δεν πρέπει να αφήνουμε το δάσος να καταστραφεί. Ο αλόγιστος στοιχηματισμός, κυρίως από συνανθρώπους μας που εύκολα παρασύρονται ή είναι επιρρεπείς στον τζόγο, μπορεί να φέρει κοινωνικό-οικονομικές αλλαγές σε θεσμούς και οικογένειες. Η λογική ωστόσο της καθολικής απαγόρευσης κάθε άλλο παρά τα επιθυμητά αποτελέσματα φέρνει. Ας μην ξεχνάμε πως αυτός που αναζητεί τον τζόγο μπορεί εύκολα να τον εντοπίσει καθώς ποικίλουν οι εναλλακτικοί τρόποι στοιχηματισμού τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Ειδικά όμως στην Κύπρο ωθούμε αυτούς τους ανθρώπους στα χέρια του υποκόσμου και των παράνομων υποστατικών καζίνο, στο εξωτερικό, στις διαδικτυακές υπηρεσίες ή ακόμα στα κατεχόμενα εδάφη μας. Σήμερα, απαγορεύεται η αδειοδότηση καζίνο τη στιγμή που κάθε μαφιόζος και μη εκμεταλλεύεται τους ελλιπείς μας νομούς για να δημιουργήσει τη δική του λέσχη στοιχημάτων, χωρίς κανένα ποιοτικό έλεγχο, κερδίζοντας εκατομμύρια ευρώ εις βάρος του πολίτη.

Στο δίλημμα εάν είναι σωστή ή όχι η δημιουργία καζίνο στις ελεύθερες περιοχές, προσωπικά τάσσομαι ΥΠΕΡ. Παρακάτω θα σας παραθέσω την επιχειρηματολογία μου η οποία βασίζεται σε 6 κύριους άξονες: την ενίσχυση της οικονομίας μας, την αναβάθμιση του τουριστικού μας προϊόντος, την εξασφάλιση ενός πιο δίκαιου παιχνιδιού στους παίκτες, το πλήγμα στον παράνομο τζόγο, άρα και την οικονομική αποδυνάμωση της μαφίας, την προστασία της περιουσίας του πολίτη και τέλος, την προστασία του πολίτη από τα πλοκάμια της μαφίας.

Ας αρχίσουμε με την ενδεχόμενη ενίσχυση της Κυπριακής οικονομίας. Ο κυριότερος παράγοντας της οικονομικής ενίσχυσης του κράτους, από την δημιουργία καζίνο, μπορεί να επιτευχθεί από τη φορολογία των πράξεων στοιχηματισμού. Ο τζίρος των στοιχημάτων στα καζίνο ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια το χρόνο, από τα οποία το κράτος θα μπορούσε να επωφεληθεί, αυξάνοντας έτσι σημαντικά τα έσοδα του. Παραταύτα, το κράτος σήμερα χάνει πολλά εκατομμύρια από φορολογίες που δεν εισπράττονται, και η οικονομία μας δέχεται μεγάλο πλήγμα από το χρήμα που καταλήγει εκτός της δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η δημιουργία καζίνο θα μπορούσε επίσης να συνεισφέρει στην οικονομική ενίσχυση της κοινωνίας με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (εστιατόρια, ξενοδοχεία, νόμιμη ασφάλεια, σερβιτόρους, κτλ) και νέων υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, οι αναγκαίες επενδύσεις (κτιριακές, εξοπλισμοί κτλ) που θα πρέπει να κάνουν οι εκάστοτε ενδιαφερόμενοι θα δώσουν μια σημαντική ώθηση προς τη σωστή κατεύθυνση, βελτιώνοντας έτσι τη δυσχερή θέση που βρίσκεται το κράτος μας οικονομικά αυτή την περίοδο.

Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να ενισχύσει την οικονομία μας είναι η προσέλκυση τουριστών. Ας μην ξεχνάμε πως θα μπορούσαμε να καταστήσουμε το δικό μας προϊόν σε μείζον της ευρύτερης περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, προσελκύοντας τουρίστες και "παίκτες" από διάφορες χώρες. Οι τουρίστες που ταξιδεύουν για να στοιχηματίσουν σε καζίνο είναι οικονομικά υγιείς, αφήνοντας στον τόπο προορισμού περισσότερα χρήματα από το μέσο τουρίστα που ταξιδεύει μόνο για λόγους αναψυχής. Η δημιουργία καζίνο θα αναβαθμίσει το τουριστικό μας προϊόν, προσελκύοντας ακόμη περισσότερους τουρίστες από τους υφιστάμενους. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε άλλους τουριστικούς προορισμούς από γειτνιάζουσες χώρες, ενισχύοντας έτσι ουσιαστικά την οικονομία του κράτους μας.

Η αναβάθμιση, η οικονομική ενίσχυση των τουρκοποιημένων ελληνικών περιουσιών που έχουν μετατραπεί σε καζίνο, αποτελεί ακόμα μια πληγή που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Γιατί αυτοί που “παίζουν”, κυρίως στις κατεχόμενες περιοχές μας, δεν μπορεί να λέγεται ότι σκέφτονται σώφρονα ή έστω ότι έχουν οποιοδήποτε κώλυμα για την αναβάθμιση ή όχι του ψευδοκράτους. Οι παίκτες αυτοί είναι τόσο Κύπριοι όσο και ξένοι που επισκέπτονται την Κύπρο και αναζητούν διαφορετικές μορφές διασκέδασης οι οποίες δεν προσφέρονται στο ελεύθερο μέρος της πατρίδας μας. Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να απασχολήσει την Κυπριακή ηγεσία, και όχι μόνο, είναι πως οι Τούρκοι κατακτητές προβάλλουν τα καζίνο ως μέρος της τουριστικής τους βιομηχανίας, που εκτός από τις φθηνότερες υπηρεσίες που προσφέρει σε σχέση με τις αντίστοιχες στις ελεύθερες περιοχές, δίνει τη δυνατότητα και σε εναλλακτικούς τρόπους αναψυχής.

Ένας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας για την άρση της απαγόρευσης της δημιουργίας καζίνο είναι η εξασφάλιση του δίκαιου παιχνιδιού. Ας μην ξεχνάμε πως ο τζόγος στα νόμιμα καζίνο έχει τις δικαιότερες κατανομές, σε σχέση πάντα με άλλες μορφές τζόγου που επιτρέπονται τώρα όπως λαχεία (Λόττο, Τζόκερ κ.ά.), ποδοσφαιρικό (αθλητικό) στοίχημα, διαδικτυακό στοίχημα σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, παράνομα υποστατικά τζόγου (casinos) όπου παίζεις online σε καζίνο άλλων χωρών (π.χ. στη Μάλτα), λέσχες κτλ. Στα νόμιμα καζίνο οι πιθανότητες είναι οι δικαιότερες (για παράδειγμα στη ρουλέτα όταν παίζεις για διπλασιασμό του ποσού σου παίζεις με πιθανότητα 18/37, δηλαδή 48.67%) και υπάρχει έλεγχος ώστε να εξασφαλίζεται η νομιμότητα και μη παραποίηση των στοιχηματικών πιθανοτήτων (σε αντίθεση με τις "παράνομες" λέσχες ή τα παράνομα καζίνο που δεν υπάρχει τέτοιος έλεγχος από κανένα κρατικό φορέα). Αυτό θα επιφέρει ένα τεράστιο πλήγμα στον παράνομο τζόγο που έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε κάθε γειτονιά, μειώνοντας έτσι δραματικά τον τζίρο και τον κύκλο εργασίας των παρανομούντων, αποδυναμώνοντας τους οικονομικά.

Ας μην ξεχνάμε πως τα νόμιμα καζίνο μπορούν να εξασφαλίσουν την προστασία της ακεραιότητας του πολίτη αλλά και της περιουσίας του. Στα νόμιμα καζίνο μπορείς να παίξεις όσο έχεις λεφτά, δεν δέχονται αντιπαροχή (κυρίως των κατοικιών ή του αυτοκινήτου του παίκτη) σε αντίθεση με άλλους παράνομους οργανισμούς στοιχήματος και τζόγου που εκμεταλλεύονται την απληστία του παίκτη και στο τέλος τον αφήνουν χωρίς σπίτι, αυτοκίνητο, αξιοπρέπεια. Επίσης, στους παράνομους τζόγους αν κερδίσεις ένα σοβαρό ποσό (την πρώτη φορά) υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο ιδιοκτήτης να σε κυνηγήσει (έχουν αναφερθεί πολλά παρόμοια περιστατικά στο παρελθόν) και να σε εξαναγκάσει να ξαναπαίξεις για να ρεφάρει, όπως λέει ο ίδιος. Επίσης, το νόμιμο καζίνο δεν ενδέχεται να χρησιμοποιεί μπράβους για είσπραξη ή απειλή των παικτών, όπως συνηθίζεται από τους ιδιοκτήτες των υφιστάμενων λέσχων.

Όλα τα προαναφερθέντα ωστόσο υπόκεινται σε κάποιες πολύ σημαντικές προϋποθέσεις: το κράτος πρέπει να εξασφαλίσει τη νομιμότητα του καζίνο και πως όλα θα κινούνται βάση νόμων και προϋποθέσεων, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Αυτό πρέπει να γίνει αρχής γενομένης πως οι όποιοι ενδιαφερόμενοι φορείς που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στο συγκεκριμένο τομέα θα πρέπει να αποδείξουν τον έντιμο βίο και να παρακολουθούνται στενά ότι τηρούν τις προϋποθέσεις, τους νόμους κτλ.

Είναι γεγονός πως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος αποτελεί έναν παράγοντα που πρέπει η κυβέρνηση να λάβει σοβαρά υπόψη της πριν τη δημιουργία καζίνου. Λαμβάνοντας όμως αποτελεσματικά μέτρα, μπορεί να περιορίσει το φαινόμενο αν όχι να το εξαλείψει, όπως άλλωστε συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες στο εξωτερικό.

Έχουν ακουστεί διάφορες σκέψεις για την περαιτέρω προστασία του πολίτη από τον αλόγιστο στοιχηματισμό. Παραδείγματος χάριν, μηνιαίο ποντάρισμα σύμφωνα με την οικονομική ευστάθεια του κάθε πολίτη, απαγόρευση δανεισμού ή υποθήκευσης οικείων και υποστατικών για τζόγο (δεν είμαι νομικός αλλά πιστεύω πως υπάρχουν νομικοί τρόποι για την εξασφάλιση κάποιων προστατευτικών νόμων), χρήση μόνο Debit και όχι Credit cards (όπως γίνεται και σε άλλες χώρες).

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που μπορώ να παραθέσω για να τεκμηριώσω τα λεγόμενά μου, αρχίζοντας με το παράδειγμα μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ) και Ολλανδίας όσον αφορά το κάπνισμα και τη χρήση ελαφριών μορφών ναρκωτικών. Στο ΗΒ υπάρχει καθολική απαγόρευση σε αντίθεση με την Ολλανδία που επιτρέπεται η πώληση και χρήση σε συγκεκριμένους χώρους. Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Ποσοστιαία, οι χρήστες ναρκωτικών στο ΗΒ είναι περισσότεροι από ότι στην Ολλανδία, το κράτος αναλώνεται στη δίωξη των παραβατών, τα λεφτά πάνε στη μαφία και στους παράνομους, δεν φορολογούνται, πολλοί έχουν χάσει περιουσίες, και άλλοι τόσοι τη ζωή τους από τα αμφιβόλου ποιότητας ναρκωτικά που τους δίνονται. Στην αντίπερα όχθη η Ολλανδία. Τα ελαφριάς μορφής ναρκωτικά ελέγχονται ποιοτικά, φορολογούνται, εμπορεύονται από επιχειρηματίες και τα ναρκωτικά, επειδή δεν είναι παράνομα, είναι λιγότερο δημοφιλή στη νεολαία.

Το καλύτερο ωστόσο παράδειγμα αποτελεί η ποτό-απαγόρευση που έχει επιβληθεί στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα. Και αυτό διότι, όταν το κράτος απαγόρευσε την εμπορία αλκοολούχων ποτών, τότε άρχισε η παράνομη διανομή τους από τη μαφία. Τότε ήταν που η μαφία πλούτισε και άρχισε να εξαπλώνεται δραματικά (δυστυχώς αυτό κάτι μας θυμίζει από την κατάσταση στην Κύπρο). Όταν αποφάσισαν να νομιμοποιήσουν ξανά την εμπορία αλκοόλ ήταν πλέον αργά... Το κράτος είχε χάσει πολλά δισεκατομμύρια, η μαφία ήταν πλέον παντοδύναμη, ικανή να κυβερνήσει το παρά-κράτος. Πέρασαν χρόνια να ανακτηθεί ξανά ο έλεγχος της χώρας... Ποιο είναι το συμπέρασμα από τα παραδείγματα; Η πλήρης απαγόρευση συνήθως στρέφεται μπούμερανγκ και ουσιαστικά πετυχαίνεις ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκεις. Η εξασφάλιση της σωστής τους λειτουργίας και ο σωστός και ποιοτικός έλεγχος του εκάστοτε προϊόντος αποφέρει πολύ περισσότερα.