Η προσαρμοστικότητα

Τα τελευταία χρόνια πολλοί είναι οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι επιστήμονες που καθορίζουν την αφυΐα ως την ικανότητα του ατόμου να προσαρμόζεται… για να επιβιώσει. Κι εγώ, εκτιμώντας την προσαρμοστικότητα, δεν έχω σκοπό να διαφωνήσω.

Κάθε φορά που μετακομίζουμε, που αλλάζουμε δουλειά, που χωρίζουμε, που αλλάζουμε τέλος πάντων με κάποιο τρόπο το γνώριμο μέχρι πρότινος περιβάλλον μας, καλούμαστε να προσαρμοστούμε.

Είναι περίεργη η διαδικασία της προσαρμογής και ενδιαφέρουσα συνάμα. Πάντα πίστευα ότι η διαδικασία αυτή είναι η πιο extreme περιπέτεια, η πιο μεγάλη πρόκληση. Τα extreme sports είναι τίποτα μπροστά σε αυτό. Ίσως και να είναι βλακείες για ανθρώπους στενόμυαλους, που μη έχοντας κάτι πιο ενδιαφέρον να αποπειραθούν στη ζωή τους αναζητούν την αδρεναλίνη της στιγμής.

Η προσαρμογή όμως είναι παιχνίδι για επιδέξιους παίχτες. Είναι η αναζήτηση της χρυσής τομής που θα μας αφήσει ικανοποιημένους σε ένα περιβάλλον νέο, με νέα δεδομένα. Είναι ακόμα η αναζήτηση του ίδιου μας του εαυτού, η εξερεύνηση του…

Είναι η εξισορρόπηση των αλληλεπιδράσεων του περιβάλλοντος και του εαυτού μας. Είναι η διαχείριση των σχέσεων μας – αυτών που ήδη υφίστανται, εξελίσσονται ή δημιουργούνται μεταξύ του ατόμου μας και των λοιπών ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν (είτε είναι κοντά, είτε είναι μακριά), την εκάστοτε χρονική στιγμή. Για να προσαρμοστούμε πρέπει να κατανοήσουμε όλα αυτά, να τα γνωρίσουμε… και αυτό απαιτεί εξερεύνηση αλλά και υπομονή.

Για να κάνουμε όμως όλα αυτά χρειάζεται προσπάθεια νοητική και πειραματισμός πρακτικός. Χρειάζεται επίσης να στραφούμε μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τις αντιδράσεις μας και τις σκέψεις που τις υποκινούν – όχι μόνο αυτές, αλλά και τα συναισθήματα μας. Έχω την αίσθηση πως αν δεν το κάνουμε αυτό, το περιβάλλον θα μας αφομοιώσει μεν, θα μας στερήσει όμως τη δυνατότητα της επιρροής μας σε αυτό δε.

Αν δεν έχουμε επίγνωση του τρόπου που λειτουργούμε ως οργανισμοί, τόσο βιολογικοί, όσο και κοινωνικό – ψυχολογικοί, η κατανόηση των αλληλεπιδράσεων μας με το περιβάλλον δυσκολεύει κατά πολύ. Και αυτό οδηγεί σε συμπεριφορές ανεξέλεγκτες από το άτομο μας και ελεγχόμενες περισσότερο από το περιβάλλον μας.

Αντιδρούμε σε ένα εξωτερικό ερέθισμα αγνοώντας το λόγο που μας οδήγησε στη συγκεκριμένη αντίδραση. Δεν έχουμε επαφή με τον τρόπο σκέψης μας. Έτσι οι αντιδράσεις μας, μας φαίνονται αυθαίρετες και χαοτικές.

Όταν όμως έρθουμε σε επαφή με τον τρόπο που σκεφτόμαστε τότε όλα – ή αν όχι όλα, τα περισσότερα – αποκτούν συγκεκριμένη μορφή και λογική σειρά. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να παρέμβουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στο περιβάλλον μας, επηρεάζοντας την εξέλιξη των γεγονότων – χωρίς βέβαια να διατείνομαι τον απόλυτο έλεγχο τους.

Θέλει πολλή δουλειά λοιπόν η προσαρμογή και είναι κατά τη γνώμη μου σχολείο μεγάλο. Είναι στην πραγματικότητα πάλη καθημερινή, την οποία τείνουμε μάλλον να υποτιμούμε και να παραγνωρίζουμε. Γιατί είναι ταυτόχρονα περιπέτεια μεγάλης διάρκειας και ιδιαίτερα κουραστική, που αν όμως πάει καλά προσφέρει ικανοποίηση και θετική ενίσχυση σε βάθος χρόνου.

Αν της δώσουμε λίγο προσοχή θα διαπιστώσουμε ότι είναι ικανή να προσθέτει λιθαράκια ή λιθάρια μεγάλα, ανάλογα πάντα με την περίπτωση, σε αυτή την απόπειρα που όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λίγο ή πολύ κατά τη διάρκεια της ζωής μας… αυτήν που ονόμασε ο Θαλής ο Μιλήσιος – του παππού μου ο πιο αγαπημένος φιλόσοφος – «Γνώθι σ’ εαυτόν»!

Μαύρο ή κόκκινο

Στις πλήστες χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου των χωρών της Ε.Ε. και των Η.Π.Α., το καζίνο αποτελεί ένα είδος ψυχαγωγίας, ανθυγιεινής και μη. Η απαγόρευση δημιουργίας ενός καζίνο δεν αποτελεί ωστόσο εμπόδιο στους τζογαδόρους, καθώς οι εναλλακτικοί τρόποι ποικίλουν. Η δικαιολογία που προβάλλεται περί προστασίας του πολίτη δεν ευσταθεί στην πράξη, με αποτέλεσμα μια πληθώρα συμπατριωτών μας να αναλίσκονται σε παράνομους τζόγους σε "λέσχες", σε διαδικτυακά παιχνίδια πόκερ, ρουλέτας και άλλων στοιχηματικών παιχνιδιών αλλά και στα παράνομα πλην αναβαθμισμένα καζίνο στο ψευδοκράτος. Τα προαναφερθέντα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αρκετοί καταφεύγουν στο εξωτερικό, έχει σαν αποτέλεσμα το κράτος να χάνει πολλά εκατομμύρια από φόρους, και η οικονομία μας να δέχεται μεγάλο πλήγμα από το χρήμα που βγαίνει εκτός της δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην προσπάθεια μας να προστατεύσουμε το δέντρο, δεν πρέπει να αφήνουμε το δάσος να καταστραφεί. Ο αλόγιστος στοιχηματισμός, κυρίως από συνανθρώπους μας που εύκολα παρασύρονται ή είναι επιρρεπείς στον τζόγο, μπορεί να φέρει κοινωνικό-οικονομικές αλλαγές σε θεσμούς και οικογένειες. Η λογική ωστόσο της καθολικής απαγόρευσης κάθε άλλο παρά τα επιθυμητά αποτελέσματα φέρνει. Ας μην ξεχνάμε πως αυτός που αναζητεί τον τζόγο μπορεί εύκολα να τον εντοπίσει καθώς ποικίλουν οι εναλλακτικοί τρόποι στοιχηματισμού τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Ειδικά όμως στην Κύπρο ωθούμε αυτούς τους ανθρώπους στα χέρια του υποκόσμου και των παράνομων υποστατικών καζίνο, στο εξωτερικό, στις διαδικτυακές υπηρεσίες ή ακόμα στα κατεχόμενα εδάφη μας. Σήμερα, απαγορεύεται η αδειοδότηση καζίνο τη στιγμή που κάθε μαφιόζος και μη εκμεταλλεύεται τους ελλιπείς μας νομούς για να δημιουργήσει τη δική του λέσχη στοιχημάτων, χωρίς κανένα ποιοτικό έλεγχο, κερδίζοντας εκατομμύρια ευρώ εις βάρος του πολίτη.

Στο δίλημμα εάν είναι σωστή ή όχι η δημιουργία καζίνο στις ελεύθερες περιοχές, προσωπικά τάσσομαι ΥΠΕΡ. Παρακάτω θα σας παραθέσω την επιχειρηματολογία μου η οποία βασίζεται σε 6 κύριους άξονες: την ενίσχυση της οικονομίας μας, την αναβάθμιση του τουριστικού μας προϊόντος, την εξασφάλιση ενός πιο δίκαιου παιχνιδιού στους παίκτες, το πλήγμα στον παράνομο τζόγο, άρα και την οικονομική αποδυνάμωση της μαφίας, την προστασία της περιουσίας του πολίτη και τέλος, την προστασία του πολίτη από τα πλοκάμια της μαφίας.

Ας αρχίσουμε με την ενδεχόμενη ενίσχυση της Κυπριακής οικονομίας. Ο κυριότερος παράγοντας της οικονομικής ενίσχυσης του κράτους, από την δημιουργία καζίνο, μπορεί να επιτευχθεί από τη φορολογία των πράξεων στοιχηματισμού. Ο τζίρος των στοιχημάτων στα καζίνο ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια το χρόνο, από τα οποία το κράτος θα μπορούσε να επωφεληθεί, αυξάνοντας έτσι σημαντικά τα έσοδα του. Παραταύτα, το κράτος σήμερα χάνει πολλά εκατομμύρια από φορολογίες που δεν εισπράττονται, και η οικονομία μας δέχεται μεγάλο πλήγμα από το χρήμα που καταλήγει εκτός της δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η δημιουργία καζίνο θα μπορούσε επίσης να συνεισφέρει στην οικονομική ενίσχυση της κοινωνίας με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (εστιατόρια, ξενοδοχεία, νόμιμη ασφάλεια, σερβιτόρους, κτλ) και νέων υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, οι αναγκαίες επενδύσεις (κτιριακές, εξοπλισμοί κτλ) που θα πρέπει να κάνουν οι εκάστοτε ενδιαφερόμενοι θα δώσουν μια σημαντική ώθηση προς τη σωστή κατεύθυνση, βελτιώνοντας έτσι τη δυσχερή θέση που βρίσκεται το κράτος μας οικονομικά αυτή την περίοδο.

Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να ενισχύσει την οικονομία μας είναι η προσέλκυση τουριστών. Ας μην ξεχνάμε πως θα μπορούσαμε να καταστήσουμε το δικό μας προϊόν σε μείζον της ευρύτερης περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, προσελκύοντας τουρίστες και "παίκτες" από διάφορες χώρες. Οι τουρίστες που ταξιδεύουν για να στοιχηματίσουν σε καζίνο είναι οικονομικά υγιείς, αφήνοντας στον τόπο προορισμού περισσότερα χρήματα από το μέσο τουρίστα που ταξιδεύει μόνο για λόγους αναψυχής. Η δημιουργία καζίνο θα αναβαθμίσει το τουριστικό μας προϊόν, προσελκύοντας ακόμη περισσότερους τουρίστες από τους υφιστάμενους. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε άλλους τουριστικούς προορισμούς από γειτνιάζουσες χώρες, ενισχύοντας έτσι ουσιαστικά την οικονομία του κράτους μας.

Η αναβάθμιση, η οικονομική ενίσχυση των τουρκοποιημένων ελληνικών περιουσιών που έχουν μετατραπεί σε καζίνο, αποτελεί ακόμα μια πληγή που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Γιατί αυτοί που “παίζουν”, κυρίως στις κατεχόμενες περιοχές μας, δεν μπορεί να λέγεται ότι σκέφτονται σώφρονα ή έστω ότι έχουν οποιοδήποτε κώλυμα για την αναβάθμιση ή όχι του ψευδοκράτους. Οι παίκτες αυτοί είναι τόσο Κύπριοι όσο και ξένοι που επισκέπτονται την Κύπρο και αναζητούν διαφορετικές μορφές διασκέδασης οι οποίες δεν προσφέρονται στο ελεύθερο μέρος της πατρίδας μας. Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να απασχολήσει την Κυπριακή ηγεσία, και όχι μόνο, είναι πως οι Τούρκοι κατακτητές προβάλλουν τα καζίνο ως μέρος της τουριστικής τους βιομηχανίας, που εκτός από τις φθηνότερες υπηρεσίες που προσφέρει σε σχέση με τις αντίστοιχες στις ελεύθερες περιοχές, δίνει τη δυνατότητα και σε εναλλακτικούς τρόπους αναψυχής.

Ένας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας για την άρση της απαγόρευσης της δημιουργίας καζίνο είναι η εξασφάλιση του δίκαιου παιχνιδιού. Ας μην ξεχνάμε πως ο τζόγος στα νόμιμα καζίνο έχει τις δικαιότερες κατανομές, σε σχέση πάντα με άλλες μορφές τζόγου που επιτρέπονται τώρα όπως λαχεία (Λόττο, Τζόκερ κ.ά.), ποδοσφαιρικό (αθλητικό) στοίχημα, διαδικτυακό στοίχημα σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, παράνομα υποστατικά τζόγου (casinos) όπου παίζεις online σε καζίνο άλλων χωρών (π.χ. στη Μάλτα), λέσχες κτλ. Στα νόμιμα καζίνο οι πιθανότητες είναι οι δικαιότερες (για παράδειγμα στη ρουλέτα όταν παίζεις για διπλασιασμό του ποσού σου παίζεις με πιθανότητα 18/37, δηλαδή 48.67%) και υπάρχει έλεγχος ώστε να εξασφαλίζεται η νομιμότητα και μη παραποίηση των στοιχηματικών πιθανοτήτων (σε αντίθεση με τις "παράνομες" λέσχες ή τα παράνομα καζίνο που δεν υπάρχει τέτοιος έλεγχος από κανένα κρατικό φορέα). Αυτό θα επιφέρει ένα τεράστιο πλήγμα στον παράνομο τζόγο που έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε κάθε γειτονιά, μειώνοντας έτσι δραματικά τον τζίρο και τον κύκλο εργασίας των παρανομούντων, αποδυναμώνοντας τους οικονομικά.

Ας μην ξεχνάμε πως τα νόμιμα καζίνο μπορούν να εξασφαλίσουν την προστασία της ακεραιότητας του πολίτη αλλά και της περιουσίας του. Στα νόμιμα καζίνο μπορείς να παίξεις όσο έχεις λεφτά, δεν δέχονται αντιπαροχή (κυρίως των κατοικιών ή του αυτοκινήτου του παίκτη) σε αντίθεση με άλλους παράνομους οργανισμούς στοιχήματος και τζόγου που εκμεταλλεύονται την απληστία του παίκτη και στο τέλος τον αφήνουν χωρίς σπίτι, αυτοκίνητο, αξιοπρέπεια. Επίσης, στους παράνομους τζόγους αν κερδίσεις ένα σοβαρό ποσό (την πρώτη φορά) υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο ιδιοκτήτης να σε κυνηγήσει (έχουν αναφερθεί πολλά παρόμοια περιστατικά στο παρελθόν) και να σε εξαναγκάσει να ξαναπαίξεις για να ρεφάρει, όπως λέει ο ίδιος. Επίσης, το νόμιμο καζίνο δεν ενδέχεται να χρησιμοποιεί μπράβους για είσπραξη ή απειλή των παικτών, όπως συνηθίζεται από τους ιδιοκτήτες των υφιστάμενων λέσχων.

Όλα τα προαναφερθέντα ωστόσο υπόκεινται σε κάποιες πολύ σημαντικές προϋποθέσεις: το κράτος πρέπει να εξασφαλίσει τη νομιμότητα του καζίνο και πως όλα θα κινούνται βάση νόμων και προϋποθέσεων, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Αυτό πρέπει να γίνει αρχής γενομένης πως οι όποιοι ενδιαφερόμενοι φορείς που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στο συγκεκριμένο τομέα θα πρέπει να αποδείξουν τον έντιμο βίο και να παρακολουθούνται στενά ότι τηρούν τις προϋποθέσεις, τους νόμους κτλ.

Είναι γεγονός πως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος αποτελεί έναν παράγοντα που πρέπει η κυβέρνηση να λάβει σοβαρά υπόψη της πριν τη δημιουργία καζίνου. Λαμβάνοντας όμως αποτελεσματικά μέτρα, μπορεί να περιορίσει το φαινόμενο αν όχι να το εξαλείψει, όπως άλλωστε συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες στο εξωτερικό.

Έχουν ακουστεί διάφορες σκέψεις για την περαιτέρω προστασία του πολίτη από τον αλόγιστο στοιχηματισμό. Παραδείγματος χάριν, μηνιαίο ποντάρισμα σύμφωνα με την οικονομική ευστάθεια του κάθε πολίτη, απαγόρευση δανεισμού ή υποθήκευσης οικείων και υποστατικών για τζόγο (δεν είμαι νομικός αλλά πιστεύω πως υπάρχουν νομικοί τρόποι για την εξασφάλιση κάποιων προστατευτικών νόμων), χρήση μόνο Debit και όχι Credit cards (όπως γίνεται και σε άλλες χώρες).

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που μπορώ να παραθέσω για να τεκμηριώσω τα λεγόμενά μου, αρχίζοντας με το παράδειγμα μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ) και Ολλανδίας όσον αφορά το κάπνισμα και τη χρήση ελαφριών μορφών ναρκωτικών. Στο ΗΒ υπάρχει καθολική απαγόρευση σε αντίθεση με την Ολλανδία που επιτρέπεται η πώληση και χρήση σε συγκεκριμένους χώρους. Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Ποσοστιαία, οι χρήστες ναρκωτικών στο ΗΒ είναι περισσότεροι από ότι στην Ολλανδία, το κράτος αναλώνεται στη δίωξη των παραβατών, τα λεφτά πάνε στη μαφία και στους παράνομους, δεν φορολογούνται, πολλοί έχουν χάσει περιουσίες, και άλλοι τόσοι τη ζωή τους από τα αμφιβόλου ποιότητας ναρκωτικά που τους δίνονται. Στην αντίπερα όχθη η Ολλανδία. Τα ελαφριάς μορφής ναρκωτικά ελέγχονται ποιοτικά, φορολογούνται, εμπορεύονται από επιχειρηματίες και τα ναρκωτικά, επειδή δεν είναι παράνομα, είναι λιγότερο δημοφιλή στη νεολαία.

Το καλύτερο ωστόσο παράδειγμα αποτελεί η ποτό-απαγόρευση που έχει επιβληθεί στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα. Και αυτό διότι, όταν το κράτος απαγόρευσε την εμπορία αλκοολούχων ποτών, τότε άρχισε η παράνομη διανομή τους από τη μαφία. Τότε ήταν που η μαφία πλούτισε και άρχισε να εξαπλώνεται δραματικά (δυστυχώς αυτό κάτι μας θυμίζει από την κατάσταση στην Κύπρο). Όταν αποφάσισαν να νομιμοποιήσουν ξανά την εμπορία αλκοόλ ήταν πλέον αργά... Το κράτος είχε χάσει πολλά δισεκατομμύρια, η μαφία ήταν πλέον παντοδύναμη, ικανή να κυβερνήσει το παρά-κράτος. Πέρασαν χρόνια να ανακτηθεί ξανά ο έλεγχος της χώρας... Ποιο είναι το συμπέρασμα από τα παραδείγματα; Η πλήρης απαγόρευση συνήθως στρέφεται μπούμερανγκ και ουσιαστικά πετυχαίνεις ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκεις. Η εξασφάλιση της σωστής τους λειτουργίας και ο σωστός και ποιοτικός έλεγχος του εκάστοτε προϊόντος αποφέρει πολύ περισσότερα.

Ο Κύπριος Νέος και η Κύπρια Νεαρά

Οι ηλικίες των ατόμων που συμπεριλαμβάνονται σε αυτές τις δύο κατηγορίες πιθανολογώ ότι κυμαίνονται μεταξύ δεκαοκτώ και σαράντα ετών. Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο η κατηγορία να επεκτάθηκε κατά πέντε περίπου χρόνια τώρα τελευταία – επ’ αυτού όμως θα σας γελάσω καθ’ ότι αγνοώ αρκετά!

Λοιπόν, κατά την πρόσφατη κάθοδο και παραμονή μου στο νησί, ανακάλυψα ότι υπάρχει ένας όρος – αν μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι – που διατυπώνεται ως εξής: φτιάχνω – ή στην κυπριακή, σάζω – τη ζωή μου!

Μέχρι πρότινος είχα την εντύπωση ότι αυτή ήταν μια έκφραση που χρησιμοποιούσαν συστηματικά μόνο οι δικοί μου γονείς. Αυτό το καλοκαίρι όμως ανακάλυψα, χωρίς να εκπλαγώ ιδιαίτερα, ότι οι τέσσερις αυτές λέξεις αποτελούν μια από τις σημαντικότερες ίσως πεποιθήσεις του Κυπριακού λάου! Πεποίθηση που φαίνεται να κατέχει εξέχουσα θέση στο σύστημα της κυπριακή νοοτροπίας.

Φτιάχνω (ή σάζω) τη ζωή μου σημαίνει: βρίσκω ένα κάλο παιδί ή μια καλή κοπέλα – ανάλογα με το φύλο του ενδιαφερόμενου εξυπακούεται η εξεύρεση ατόμου του αντιθέτου φίλου – από καλή οικογένεια (ότι και να σημαίνει αυτό) με πολλά λεφτά και παντρεύομαι… κάνω παιδιά και καταξιώνομαι στην κοινωνία…

Αν εσείς βρίσκετε την ανωτέρω εξήγηση λογική δε μπορώ να το γνωρίζω… εμένα πάντως μου φαίνεται ότι από κάπου μπάζει νερά.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι ο τρόπος που οι συμπεριφορές των νέων ανθρώπων διαμορφώνονται για να καταφέρει ο καθένας από αυτούς να πετύχει τον στόχο του… να φτιάξει δηλαδή τη ζωή του και να είναι «ευτυχισμένος», καθώς όλοι όσοι παρεκκλίνουν αυτομάτως εισάγονται σε μια κατηγορία μεγάλου εύρους, με την επονομασία «δυστυχισμένοι»!

Για ακόμα μια φορά λοιπόν, αφού όλοι μας έχουμε υποστεί μια καλή πλύση εγκεφάλου από όλο τον περίγυρο μας, μπορούμε να συμμετάσχουμε επιτυχώς στο θέατρο του παραλόγου που λαμβάνει χώρα στο πολύπαθο αυτό νησί… συμμετέχοντας ουσιαστικά σε ένα περίεργο πόλεμο ενάντια στη γειτόνισσα ή το γείτονα, τον κολλητό ή τη ξαδέλφη μας με έπαθλο τον καλύτερο γαμπρό ή νύφη!

Από πολύ μικροί εξοικειωνόμαστε με τα όπλα που θα τοποθετήσουμε στην φαρέτρα μας και εκπαιδευόμαστε να τα χρησιμοποιούμε με μεγάλη δεξιοτεχνία.

Πρώτα από όλα και κατά την παιδική μας ηλικία μαθαίνουμε να σαρώνουμε το περιβάλλον γύρω μας και κυρίως τους ανθρώπους, ώστε ανά πάσα στιγμή να γνωρίζουμε όλα τα προσωπικά τους στοιχεία, τις κοινωνικό - οικογενειακές του καταβολές και πάνω απ’ όλα το οικονομικό τους υπόβαθρο. Είμαστε επιστήμονες στην αναζήτηση, ανεύρεση, διασταύρωση και φυσικά διάδοση πληροφοριών – η παραπληροφόρηση έρχεται δωρεάν και σε τεράστιο όγκο. Γνωρίζουμε που και πότε να αποταθούμε για να συλλέξουμε τις κατάλληλες και τις χρησιμότερες πληροφορίες.

Λίγο αργότερα μαθαίνουμε να εκτιμούμε και να αναζητούμε το χρήμα, ίσως γιατί το χρήμα αποτελεί ένα από τα κύρια συστατικά του «Κυπριακού φαίνεσθε»… αυτού που θα μας τριβελίζει τον εγκέφαλο μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μας. Ανεξάρτητα αν γεννιόμαστε ή όχι οικονομικά εύρωστοι, ή εκτίμηση αυτή είναι συνήθως εξίσου μεγάλη… Από πολύ μικροί αποκτούμε ένα παράλογο πόθο για αντικείμενα και υπηρεσίες υψηλού κόστους.

Αγαπάμε τα τεράστια σπίτια, τα τόσο τεράστια που όχι μόνο δε θα μας χρειαστούν αλλά δυνητικά θα μας επιβαρύνουν και με πολλά και δυσβάσταχτα έξοδα… τα πανάκριβα αυτοκίνητα, τα όποια δεν έχουμε καν αποστάσεις και δρόμους να τα οδηγήσουμε και πολλές φορές ούτε τα χρήματα να συντηρήσουμε… τα πανάκριβα ρούχα και αξεσουάρ, που παρόλο που μπορεί να μην μας αρέσουν ή να μας κάνουν να φαινόμαστε χάλια κοκ, τα χρειαζόμαστε και ξοδεύουμε περιούσιες για να τα αγοράσουμε – στην περίπτωση που οι εν λόγω περιούσιες δεν υπάρχουν περιοριζόμαστε σε κακόγουστες απομιμήσεις (βλ. τσάντες… ναι, ναι την κλασσική μάρκα)! Πρέπει επίσης, πάντα να βγαίνουμε σε ακριβά εστιατόρια, καφετέριες, κλαπ κτλ, γιατί απλά είναι ακριβά και κυριλέ κι εμείς ως τα εξατομικευμένα κέντρα του κόσμου πρέπει να τα τιμήσουμε με την παρουσία μας, να μας δουν και να τους δούμε, και εν συνεχεία να τα συζητήσουμε την επόμενη μέρα – παραπονούμενοι βέβαια και για τις τιμές – σκάβοντας χωρίς δεύτερη σκέψη δεκάδες «λάκκους» και σχολιάζοντας κακεντρεχώς και με περίσσιο φθόνο τους πάντες και τα πάντα!

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας αρχίζουμε να επιδιδόμαστε και σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες… χμμ… εδώ κάνω λάθος… Αν κάποιο άθλημα δεν είναι στη μόδα – όπως έγινε για παράδειγμα το τένις επί εποχής Παγδατή, και είναι και το ποδόσφαιρο διαχρονικά – δε φαίνεται να υπάρχει κάποιο άλλο άθλημα που να μας ενδιαφέρει (δεν αναφέρομαι στις μεμονωμένες περιπτώσεις)… εκτός βέβαια από τα μηχανήματα του γυμναστηρίου! Όλοι οι Κύπριοι και οι Κύπριες κτυπιούνται στα γυμναστήρια για δύο λόγους, στους οποίους δε συμπεριλαμβάνεται η αγάπη τους για την άθληση. Ο πρώτος είναι η γράμμωση του σώματος και ο δεύτερος η γνωριμίες που έχουν την ευχέρεια να πραγματοποιήσουν στο χώρο του γυμναστηρίου!

Μαζί με το γυμναστήριο έρχονται και όλα τα υπόλοιπα… πρωτεΐνες, αδυνατιστικά, δίαιτες, καλλυντικά, αποτριχώσεις, κομμώσεις, πλαστικές… μια ολόκληρη βιομηχανία καλλωπισμού ευδοκιμεί και αναπτύσσεται πατώντας γερά στην κυπριακή ματαιοδοξία και εγωκεντρισμό! Και ναι, στα αυτιά και στα μάτια μου, παρουσιάζεται σαν άλλο Χόλυγουντ… Αυτό το νησί αποτελεί μια… πασαρέλα, με υπέροχες παραλίες όπου ο κόσμος βολτάρει και φλερτάρει χωρίς να νιώθει την ανάγκη να απολαύσει το υπέροχο θαλασσινό νερό, που τουρίστες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να το χαρούν…

Στην συνέχεια έρχονται οι σπουδές… όλοι πρέπει να σπουδάσουν για να βρουν την καλή δουλειά… την δουλειά που θα τους κάνει περιζήτητους γαμπρούς και νύφες – κανείς, εκτός από ελάχιστες πάλι εξαιρέσεις που μάλλον δεν επιστρέφουν ποτέ στο νησί, δεν ενδιαφέρεται επαρκώς για τις σπουδές του, ούτε καν για τη δουλειά του αργότερα. Η δουλειά δε, δεν αποτελεί πάντα το κύριο μέσο αυτοσυντήρησης, αυτό είναι οι γονείς ή στην περίπτωση που δεν υπάρχουν πια, η περιουσία που άφησαν πίσω…

Οι Κύπριοι φοιτητές περνούν ζωή και κότα στις διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις όπου σπουδάζουν, γκετοποιήμενοι και απομονωμένοι από τους υπόλοιπους… καταφέρνουν με έναν αξιοπρόσεκτο τρόπο να επιστρέφουν πίσω στην Κύπρο με όλες τις ανωτέρω νοοτροπίες ακόμα πιο ενισχυμένες από πριν… λες και δεν πέρασε μια μέρα από την στιγμή που έφυγαν, λες και δεν πήγαν πουθενά, δεν είδαν τίποτα διαφορετικό και δεν έμαθαν εννοείται τίποτα καινούργιο!

Καταλήγει λοιπόν ο Κύπριος νέος και η Κύπρια νεαρά, εκεί στη δεκαετία των είκοσι με τριάντα να ζει στο σπίτι των γονιών του/ της, έχοντας βρει μια δουλειά αν όχι στην οικογενειακή επιχείρηση, μέσω κάποιου γνωστού, συγγενή και τα συναφή… ή να παραμένει άνεργος/ η καθώς η ανάγκη να δουλέψει δε κρίνεται επιτακτική λόγω του οικογενειακού πλαισίου στήριξης.

Οι Κύπριοι νέοι περνάνε τον ελεύθερο χρόνο τους στα γυμναστήρια, στις καφετέριες παίζοντας διάφορα παιχνίδια με χαρτιά όπως πιλότα και μπιρίμπα, και στα κλαπ όπου για να πάνε πρέπει να γίνουν «υπερπαραγωγές». Δεν ενδιαφέρονται ιδιαιτέρως να ενημερωθούν τι συμβαίνει γύρω τους… από όσα συμβαίνουν στον υπόλοιπο πλανήτη τίποτα δε μοιάζει ικανό να επηρεάσει τα κυπριακά τεκταινόμενα. Για όσα συμβαίνουν βέβαια στο νησί, πάντα υπάρχει ο καλύτερα ενημερωμένος γονιός ή κάποιος άλλος συγγενής, και φυσικά το κόμμα… συνεπώς και οι ίδιοι έχουν άποψη και την υποστηρίζουν συνήθως βρίζοντας τους υπόλοιπους. Εφόσον λοιπόν έχουν μεταξύ των υπολοίπων και «άποψη» είναι πανέτοιμοι για το επόμενο βήμα…

Πριν πάμε όμως στο επόμενο βήμα… πρέπει να αναφέρουμε ότι η σχέση τους με το σεξ δε συμπεριλαμβάνεται στο σχέδιο. Είναι περίεργο, αλλά ο Κύπριος νέος ενδιαφέρεται περισσότερο να ενημερώσει τους υπολοίπους τι κάνει και δεν κάνει στη σεξουαλική του ζωή παρά να ασχοληθεί πραγματικά με αυτήν. Η Κύπρια νεαρά είτε φροντίζει να αγνοεί συστηματικά αυτή την πλευρά του ατόμου της πιστεύοντας ότι πρέπει να την θέλουν κυρίως για το υπέροχο μυαλό της, είτε αναπτύσσει μια πολύ περίεργη σχέση με αυτό… Επιδιώκει πολλές και διαφορετικές επαφές – πράγμα καθόλου κατακριτέο – από τις οποίες είναι όμως άξιο απορίας αν αντλεί ικανοποίηση, καταλήγοντας σε ένα φαύλο κύκλο αποτυχίας επίτευξης οργασμού – που φαντάζομαι ότι ένα μέρος του οφείλεται στην έλλειψη επαφής με το σώμα της και αντίληψης του ως σεξουαλικού αντικειμένου – πράγμα που παρατηρείται στο μεγαλύτερο ποσοστό των Κυπριών και όχι μόνο στη συγκεκριμένη υποομάδα – και ένα άλλο στην γενικότερη άγνοια της περί της σεξουαλικότητας τους ανθρώπινου είδους. Αυτό ισχύει και για τον Κύπριο νέο, ο οποίος δε μπορεί να κάνει με τη γκόμενα ή τη γυναίκα του αυτά που μπορεί να κάνει με τις ιερόδουλες των καμπαρέ, τα οποία κάνουν χρυσές δουλειές!

Έχοντας λοιπόν όλα τα ανωτέρω σημαντικά ζητήματα τακτοποιημένα – εκτός βέβαια από το τελευταίο – είναι όλοι έτοιμοι να επιδοθούν στην μάχη του γάμου (συγχωρέστε με, μα δε ξέρω ποια απ’ όλες τις λέξεις αυτής της πρότασης να τοποθετήσω σε εισαγωγικά)!

Είναι μια πρώτη κατηγορία που παντρεύεται άμεσα μετά τις σπουδές το γκόμενο ή τη γκόμενα της εφηβείας ή των σπουδών, πιθανολογώ κυρίως λόγω συνήθειας… Είναι μια δεύτερη κατηγορία που ψάχνει αγωνιωδώς ταίρι χρησιμοποιώντας όλα τα ανωτέρω «όπλα». Μόλις λοιπόν, πετύχει το σκοπό του/ της μετά από μερικούς μήνες φροντίζει να τελεστούν οι αρραβώνες και μετά από κανένα χρόνο παντρεύεται… Είναι και μια τρίτη κατηγορία που ενώ έχει μια σχέση την οποία απολαμβάνει ή έστω έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει όντως ερωτευτεί, τα παρατάει όλα για να εισαχθεί στην δεύτερη κατηγορία λόγω κυρίως οικονομικού, χωρίς βέβαια να αναιρούνται και άλλοι σημαντικοί λόγοι όπως π.χ. τα θέλω της μάμας και άλλα παρόμοια…

Κάποια στιγμή όλοι αυτοί παντρεύονται για να φτιάξουν την ζωή τους και να γίνουν όσο το δυνατό συντομότερα πολύ ευτυχισμένοι… το φατσοβιβλίο γεμίζει φωτογραφίες των ιδίων και μετά των παιδιών τους. Των παιδιών τους, που εκτός από τις φωτογραφίες δεν ξέρω τι άλλη σχέση έχουν μαζί τους αφού μεγαλώνουν κυρίως με τον παππού και την γιαγιά…

Η καθημερινότητα τους συνεχίζεται στους ρυθμούς που περιγράφηκαν προηγουμένως και λίγα χρόνια αργότερα, το νεαρό ζευγάρι αρχίζει να αλληλο – κερατώνεται. Αυτό συμβαίνει μάλλον, γιατί δεν είχαν πότε τίποτε ουσιαστικό να τους συνδέει και το όλο κατασκεύασμα που ονομάζουν γάμο δε στηρίχθηκε πότε στις βιολογικές ανάγκες που υποτίθεται ότι πρέπει να ικανοποιούνται μέσα σε αυτό (βλ. σεξ), ούτε στην συντροφικότητα και την συνεργασία – που απαιτούν κάποιο κοινό τρόπο σκέψης τέλος πάντων – που επίσης υποτίθεται ότι λαμβάνουν χώρα σε αυτό το θεσμό… για να εξασφαλίσουν την ευημερία των απογόνων!

Και παρόλο που το θέμα αυτό είναι τεράστιο δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Θα περιοριστώ μόνο στο ότι ο Κύπριος και η Κύπρια παντρεύονται γιατί κάποιος τους έμαθε πως αυτός είναι ο σκοπός της ζωής τους… και μετά χωρίζουν, γιατί σήμερα αυτό είναι εφικτό και επιτρεπτό, χωρίς να καταλαβαίνουν επαρκώς γιατί το κάνουν και πως κατέληξαν εκεί… και μετά επανεισάγονται στον ίδιο φαύλο κύκλο και πάει λέγοντας…

Όσο για τους «ακόμα» ανύπαντρους… Προσωπικά καταλήγω κάθε φορά που κατεβαίνω στην Κύπρο να βλέπω όλους τους ανύπαντρους φίλους και φίλες μου, μέσα στα νεύρα και στην απογοήτευση… οι μεν πρώτοι γιατί δεν μπορούν να βρουν μια κοπέλα που να μην είναι «κακομαθημένη», και οι δεύτερες γιατί κανένας δεν είναι επαρκώς «καλός» για γαμπρός… ότι και να σημαίνουν αυτά, εμένα δε μου φαίνονται συγκεκριμένα… αερολογίες; Ίσως…

Στα μάτια μου μοιάζουν να μην ξέρουν τι τους γίνεται…

Ίσως γιατί αγνοούν την ίδια την ανθρώπινη φύση… στερούνται οι Κύπριοι – ή έστω ένα μεγάλο ποσοστό εξ αυτών – ενημερότητας, τόσο του σώματος όσο και του περιβάλλοντος τους… σαν να μην σκέφτονται, να μην αναρωτιούνται, να μην νιώθουν ότι κάτι πάει στραβά… Όλα γι αυτούς είναι «το φτιάξιμο της ζωής τους»… τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο… τι σημασία έχει αυτό γι αυτούς δεν φαίνεται να γνωρίζουν ή ίσως να μην θέλουν να μάθουν!

Μπορεί βέβαια να υπάρχουν πράγματα τα οποία αγνόω, πράγματα που είμαι ανίκανη να κατανόησω... δεν ξέρω! Έχω φύγει από καιρό και όλα φαινονται πια ξένα...

Είναι όμως φορές που προσπαθώ να καταλάβω αν είναι όντως τόσο ανόητοι ή αν είναι απλά υποκριτές… δεν έχω καταλήξει κάπου! Για μένα αυτό που βλέπω είναι θλιβερό και μίζερο… και λυπάμαι!

Υ.Γ. 1. Δεν θέλω να προσβάλω κανένα. Αυτό αποτελεί μόνο ένα μέρος της εντύπωσης που σχημάτισα τις τελευταίες τρεις βδομάδες και κατ’ ουδέν λόγο δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις!

2. Με συγχωρείτε που χρησιμοποιώ την λέξη γκόμενος/ γκόμενα… έμαθα πρόσφατα ότι στην κυπριακή καθομιλουμένη χρησιμοποιούμε την λέξη κάφκος/ κάφκα…

Ξευτελείς συνήθειες

Μια μέρα αποφάσισα,
να βγω με την παρέα,
και στο κλαμπάκι πίστεψα,
θα πέρναγα ωραία.

Ένα τούβλο παρακάλεσα,
για να παραμερίσει,
μες στο κλαμπάκι για να μπω,
ζήτησα να μ'αφήσει.

"Έχετε μήπως κράτηση
σε κάποιο ονοματάκι;
Αλλιώς παιδιά δε μπαίνετε,
διαταγές του Τάκη!"

Βρέθηκα να παρακαλώ,
να δώσω τα λεφτά μου,
φοβάμαι μήπως έχασα,
τα λιγοστά μυαλά μου.

Θύμα μιας ιώσης,
έγινα κι εγώ,
γιατροί της αλλοτρίωσης,
βουράτε θα πνιγώ!

Μάτια και φρύδια έβλεπα,
και πίστευα ο καημένος,
την πόρτα όμως δεν έβλεπα,
και βγήκα κτυπημένος.

Φώναξα τον "φίλο" Χάρη,
να μ' αφήσει πια να μπω,
μα μου έκανε τη χάρη,
για να πάω να κοιμηθώ!

Μάζεψα απ' το πεζοδρόμιο,
την όση υπερηφάνεια,
μ' ανέβασαν την πίεση,
τα στολιστά τσογλάνια.

Κι εγώ από εγωϊσμό,
σε άλλη τρύπα μπήκα,
συνήθειες που εγώ μισώ,
πάλι μπροστά μου βρήκα.

Σ' ένα δωμάτιο σκοτεινό,
με βάλαν να χορέψω,
φέραν και το λογαριασμό,
μια σόδα να χωνέψω!

Χάνω κι εγώ το χρόνο μου,
να βρω την ευτυχία,
κάνω κινήσεις άσκοπες,
μπροστά απ' τα ηχεία!

Τους έβλεπα όλους γύρω μου,
να παίρνουν μια πόζα,
ούτε κι αυτό το χώνεψα,
φέρτε και μια αφρόζα!

Το πήρα πια απόφαση,
θα πάω να κοιμηθώ,
τις ξευτελείς συνήθειες,
να τις απαρνηθώ!

Περί σεξ...

Αυτό το θέμα με το σεξ, το πήδημα και δεν ξέρω και εγώ πως θέλετε να το ονομάσετε… δεν μπορώ δυστυχώς να αντιληφθώ την κατακριτέα του πτυχή… πέτυχα σήμερα μια συνέντευξη του Ζουράρη στο youtube, όπου δήλωσε: «τι είναι έρωτας;… να θέλω να σου πετάξω τα μάτια έξω.»… Εμ, δίκιο δεν έχει ο άνθρωπος;

Και δεν αναιρώ όλες τις υπόλοιπες πτυχές αυτού που ονομάζουμε έρωτα, αλλά αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική και πρέπει κάποια στιγμή να το πάρουμε απόφαση! Και όλα τα κοριτσάκια καλό θα ήταν να πάψουν να παραμυθιάζονται επ’ αυτού… γιατί και οι άνθρωποι ζωντανοί οργανισμοί είμαστε, ζώα σαν όλα τα υπόλοιπα του κόσμου τούτου! Και αν αυτό ήταν κοινή παραδοχή η καθημερινότητα όλων μας θα ήταν πολύ πιο απλή… θα βασανίζαμε τον εαυτό μας λιγότερο με ανοησίες του τύπου «θέλει να με πηδήξει» και όλες τις παρεπόμενες συνέπειες τους – γιατί κακά τα ψέματα δεν θα μας «αγαπήσει» κανένας μόνο για το εξαίρετο μυαλό και πολλή μας καλοσύνη… έτσι αγαπάμε και το γείτονα…

Όσο γι αυτό το υποτιθέμενο «πηδάω» ή «πηδιέμαι» και φεύγει ή φεύγω προκύπτει από τις αλληλεπιδράσεις δύο ατόμων και όχι ενός… οπότε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και ο καθένας τις ευθύνες του…

Και μιας και μιλάμε για ευθύνες… είμαστε ότι πιστεύουμε ότι είμαστε, είμαστε η πραγματικότητα που εμείς φτιάξαμε… αν αποφασίσαμε ότι είμαστε δύο πράγματα και όχι ένα τότε έχουμε χάσει την συνοχή του εαυτού μας, και μαζί με αυτό και την δυνατότητα να τον βιώσουμε σε όλες του τις εκφάνσεις… σωματικές και νοητικές… γιατί οι σκέψεις και τα απορρέοντα από αυτές συναισθήματα προκαλούν αντιδράσεις και στο υπόλοιπο, εκτός του εγκεφάλου, σώμα μας.

Οι αντιδράσεις αυτές, μας είναι επαρκώς – αν όχι ιδιαιτέρως – αντιληπτές… πως ξέρεται ότι έχετε ερωτευτεί; Σας κτύπησε ποτέ την πόρτα σας ο «ανώτερος» εγκέφαλος σας για να σας το ανακοινώσει; Μάλλον όχι! Το στομάχι σας όμως πιθανότατα να γέμισε πεταλουδίτσες! Μήπως η υποτιθέμενη «ψυχή» σας μετακόμισε πρόσφατα στο στομάχι σας, ή στα πόδια σας που μυρμηγκιάζουν στη θέα του πολυπόθητου προσώπου; Δεν νομίζω… εκτός πλέον αν αποφάσισε ότι η νομαδική ζωή της ταιριάζει καλύτερα και με όλα τα συμπράγκαλα της πάει και δημιουργεί αναταράξεις!

Βέβαια και η απλή έλξη για κάποιον δεν αποκλείει ποτέ τη πιθανότητα να εξελιχθούν οι σκέψεις και τα συναισθήματα… ο σεξουαλικός πόθος είναι κατά την άποψη μου ταυτόσημος με την ανθρώπινη φύση μας ή καλύτερα με τη φύση κάθε ζώου στον πλανήτη, είναι το μόνο πράγμα που όλα τα ζώα έχουμε κοινό… και μόνο από αυτό μπορείτε να φανταστείτε το μέγεθος της σημαντικότητας του!

Δεν σημαίνει ότι κάποιος που σας πόθησε δεν θα σας ερωτευτεί ή δεν θα σας αγαπήσει (αν αυτό θέλετε να ακούσετε)… σκεφτείτε τους πιγκουίνους, παρακινούνται από τις ορμονικές τους λειτουργίες να βρουν ένα ταίρι κατά την περίοδο της αναπαραγωγής τους, και αυτό κάνουν… και κάθε χρόνο επιστρέφουν στο ίδιο μέρος για να αναπαραχθούν με το ίδιο πάντα ταίρι!

Αν αυτό συμβαίνει στα «κατώτερα» του ανθρώπου ζώα, μπορεί να συμβεί και στον άνθρωπο (χωρίς βέβαια να αναιρούμε και το πολυγαμικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης) ... άλλωστε ο άνθρωπος παρακινείται σε μετέπειτα στάδια και από την ανάγκη του για συντροφικότητα, αμοιβαιότητα και ασφάλεια πράγματα που τροφοδοτούν αυτό που ονομάζουμε αγάπη…

Βέβαια αν λάβουμε υπόψη και το γεγονός ότι, αποδεδειγμένα πλέον, τείνουμε να επιλέγουμε συντρόφους που πληρούν κάποια «βιολογικά» κριτήρια, πριν από τα οποιαδήποτε ψυχοκοινωνικά, αντιλαμβανόμαστε ότι το σώμα μας λειτουργεί πολύ γρηγορότερα από τη ενσυνείδητη μας αντίληψη. Πιθανότατα λοιπόν πρώτα θα εντοπίσουμε τη αυθόρμητη έλξη, αν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι, και μετά θα αρχίσουμε να την ενδύουμε με σκέψεις και συναισθήματα…

Και κάτι καλό μπορεί να αρχίσει από την σεξουαλική επαφή με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να αρχίσει από μια ωραία συζήτηση και ένα ρομαντικό δείπνο (ανόητο κατά την άποψη μου, αλλά ξέρω πολλούς που το έχουν σε μεγάλη υπόληψη όποτε οφείλω να το αναφέρω)…

Και το σεξ ή ο έρωτας, αν θέλετε να το ονομάσουμε έτσι για να μην ηχεί στα αυτιά σας πολύ φτηνό… μπορεί να αποτελέσει γερές βάσεις για να αναπτυχθεί δυνατός δεσμός και πολύ ζεστό συναίσθημα, με τον ίδιο τρόπο που θεωρητικά τουλάχιστο, το κάνει η καλή συνεννόηση και η εμπιστοσύνη.

Υ.Γ. Για αποφυγή παρεξηγήσεων... εκφράζω προσωπικές απόψεις!

Περί αυθεντίας...

Τις τελευταίες μέρες έτυχα μάρτυρας ενός γεγονότος, και είναι το δεύτερο σε διάστημα ενός μήνα που με προβλημάτισε… ίσως γιατί τρόμαξα με τον ίδιο τον ξεπεσμό του ανθρώπινου όντος…
Πιθανολογώ, ότι οι άνθρωποι έχουν μια πολύ καλή κατανόηση της πολυδιάστατης φύσης της πραγματικότητας τους, ή έστω αυτών που τους συμβαίνουν…
Και νομίζω ότι αυτό ισχύει... γιατί δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που κάτι συμβαίνει, μη αρεστό συνήθως στους ίδιους – αν και η αντίθετη περίπτωση είναι επίσης κοινή –, να παρουσιάζουν αυτή την απίστευτη δυνατότητα να ανασύρουν ένα σορό ευφάνταστες δικαιολογίες και αιτιολογίες από μια απίστευτη γκάμα πιθανοτήτων, που κάποιες φορές μπορεί πράγματι να ανταποκρίνεται και κάποιες όχι, σε ένα μέρος ή ακόμα και στην ολότητα αυτού που συμβαίνει… παρουσιάζονται δηλαδή ικανοί να αναλύσουν καταστάσεις και γεγονότα.
Το ότι δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται την υπόσταση της υφιστάμενης τη δεδομένη χρονική στιγμή, πολυδιάστατης κατάστασης δεν ξέρω που ακριβώς μπορώ να το αποδώσω… ίσως σε κοινωνική μάθηση, σε πυρηνικά νοητικά σχήματα ή ακόμα σε βιολογικές υπολανθάνουσες μεταβλητές υπεύθυνες για την προστασία και την επιβίωση μας του οργανισμού μας... ίσως σε όλα μαζί και σε ακόμα περισσότερα…
Πως είναι δηλαδή δυνατόν να μπορούμε να δούμε την πληθώρα των παραγόντων που καθορίζουν μια κατάσταση, την ίδια στιγμή που οι δράσεις μας κάθε άλλο παρά λαμβάνουν υπόψη όλους αυτούς τους παράγοντες που μόλις εντοπίσαμε;
Νομίζω ότι η διαφορά όλων μας με τους πραγματικά ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους – γιατί κατά την άποψη μου, ως άνθρωποι δεν είμαστε πάντα και όλοι όντα σκεπτόμενα, είμαστε ομιλητικά εξ ου και κοινωνικά… αλλά τίποτα παραπάνω –, που είναι λίγοι, έγκειται μεταξύ άλλων και στο ότι αυτοί επεξεργάζονται νοητικά τα γεγονότα, αναλύοντας και συνθέτοντας με γνώμονα τη λογική σκέψη και τη διαθέσιμη γνώση. Αυτό βέβαια είναι ένα από τα πολλά που τους διαφοροποιούν από εμάς τους υπόλοιπους… το πλήθος! Το πλήθος που τείνει να συμπεραίνει αυθαίρετα και να πράττει με βάση την αυθαιρεσία αυτή.
Αναλογιζόμενη όλα αυτά, μέχρι πολύ πρόσφατα, θεωρούσα ότι οι όντως σκεπτόμενοι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να είναι αλαζόνες. Βάσιζα αυτή τη, μέχρι πρότινος, παραδοχή μου στον σκεπτικισμό ότι οι άνθρωποι αυτοί αντιλαμβανόμενοι (…και έχοντας τη νοητική ικανότητα να το κάνουν) την, κατά κάποιο τρόπο, ανωτερότητα τους απέναντι στους υπολοίπους καταλήγουν δικαίως στην αλαζονεία… απλά και μόνο μέσα από την αποδοχή και την παραδοχή της ίδιας τους της φύσης….
Τώρα πια πιστεύω ότι αυτό που διαφοροποιεί τους πραγματικά σκεπτόμενους, από τους υποτιθέμενα σκεπτόμενους ανθρώπους – και πιθανότατα αλαζόνες – , είναι η παραδοχή και η αποδοχή της φύσης τους μέσα στα πλαίσια του περιβάλλοντος τους, η κατανόηση της ασημαντότητας της μεμονωμένης τους ύπαρξης και της περιορισμένης τους νοημοσύνης απέναντι στο τεράστιο του κοσμικού σύμπαντος, καθώς και της μηδαμινής τους γνώσης και της ελλιπούς ενημερότητας τους επ’ αυτού αλλά και επί του εαυτού τους, και τελικά της ειλικρινούς παραδοχής της άγνοιας τους… δηλαδή του «εν οίδα ότι ουδέ οίδα» κατά τον Σωκράτη…
Και ο άνθρωπος που πιστεύει στην αυθεντία του πλανάται πλάνη οικτρά, γιατί αυθεντίες δεν υπάρχουν, μόνο άνθρωποι μικροί και ατελείς… και χάνει στην πορεία την επαφή του με τον έξω κόσμο περιορισμένος στο δικό του, σε αυτόν που είναι ο άριστος!
Δεν ακούει και δεν βλέπει και δεν δέχεται…. Συνεπώς μένει στάσιμος, άκαμπτος και μικρός… δεν εξελίσσεται, πράγμα που τον οδηγεί τελικά να χάσει κάθε πιθανότητα ανάπτυξης και διεύρυνσης των εν δυνάμει ευρέων οριζόντων του… και αυτοί με τη σειρά τους παραμένουν εν δυνάμει ευρείς, ανίκανοι να υποστούν την οποιαδήποτε διεύρυνση… και γίνεται η αλαζονεία τελικά εμπόδιο μεγάλο στην εξέλιξη, αυτών που έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν.
Τον καθιστά επίσης επικίνδυνο για τον μεμονωμένο συνάνθρωπο αλλά και την ευρύτερη κοινωνία, καθώς στον δρόμο που επέλεξε δε χωράει κανένας άλλος.
Το μονοπάτι είναι στενό και το χάσμα από κάτω τεράστιο και φονικό…

Αστρολαμογιές!

Έχει μέρες που έγραψα αυτόν τον τίτλο και σκεφτόμουν πως να γράψω το υπόλοιπο άρθρο...όπως και να το πιάσω το θέμα δε με ικανοποιεί! Όχι γιατί δεν ξέρω τί θέλω να γράψω, αλλά δεν ξέρω πως να το περάσω στους φίλους αναγνώστες, οι οποίοι έχουν συνηθίσει σε πολύ ωραία και καλογραμμένα άρθρα από τους άλλους συγγραφείς του blog! Ίσως ο Ερμής μου είναι... ανάστροφος! 

Αν είστε Ιχθύς, Υδροχόος, Ταύρος, Δίδυμος κλπ μη διαβάσετε το υπόλοιπο άρθρο γιατί τα νέα ίσως να μην είναι καλά για σας... αν δεν προσέξετε τα οικονομικά σας, τα ερωτικά σας, τα κοινωνικά σας, την υγεία σας και τα αισθηματικά σας! Ένα είναι το σίγουρο...ότι αν δεν προσέξετε κάτι θα γίνει, γιατί κάποιος πλανήτης (ίσως ο Ermis) αυτή τη στιγμή σας παίζει άσχημα παιχνίδια! 

Συνεχίζετε να διαβάζεται βλέπω...δε σας φοβήσαν οι αστρολογικές μου προβλέψεις! Μάλλον δε με πιστεύετε! Τότε γιατί πιστεύετε την κάθε θεία που κάθεται και γράφει ένα σωρό ίδιες "προβλέψεις" για τα τόσα εκατομύρια άνθρωπους που έχουν το ίδιο ζώδιο, για τις τόσες χιλιάδες που γεννηθήκαν την ίδια μέρα και για τις τόσες εκατοντάδες που γεννηθήκαν την ίδια ώρα; Πώς μπορεί να έχουν την ίδια "τύχη"; Αφού η τύχη/ψυχοσύνθεση μας εξαρτάται από την ώρα/μέρα/χρονιά που γεννηθήκαμε γιατί τα διδυμάκια έχουν πολύ διαφορετική ψυχοσύνθεση, τύχη κλπ;

Έστω ότι είμαι δύσπιστος και στενόμυαλος και έστω η αστρολογία είναι επιστήμη. Πού είναι οι αποδείξεις ότι δουλεύει; ...έστω και στατιστικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι μέσα από τα χρόνια αυτά που λένε έχουν βάση...Το μόνο που βλέπω είναι ότι τηλεοπτικός χρόνος από εκπομπές ξοδεύεται για να "λέει" μια κυρία τα ζώδια κάθε μέρα και το χειρότερο είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό μορφωμένων ανθρώπων τα πιστεύει χωρίς να επιζητά τη λογική! Γιατί;

Πολλές φορές ακούω επιχειρήματα του είδους: "Μια αστρολόγος μου είπε ότι θα γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου φέτος και έγινε!" Μήπως αυτό είναι πρόβλεψη ενός αστρολόγου ή θέμα αυθυποβολής; Αν είδε ο/η αστρολόγος ότι είσαι ελεύθερη και θέλεις να ερωτευτείς, με αυτήν του/της τη πρόβλεψη ουσιαστικά σου υποβάλει ότι πρέπει να το κάνεις! Στην ψυχολογία αυτό ονομάζεται "αυτοεκπληρούμενη προφητεία", δηλαδή, μία πρόβλεψη, η οποία όταν δηλωθεί προκαλεί αλληλουχία γεγονότων, που με την σειρά τους κάνουν την πρόβλεψη πραγματικότητα. Στην ουσία η προφητεία αυτοεκπληρώθηκε.

Μια μεγάλη και τρανή αστρολόγος ηχογράφησε τις προβλέψεις της για μένα πριν δυο χρόνια (όχι γιατί το ζήτησα εγώ...!), λέγοντας τι θα συμβεί μέσα στη χρονιά και την επόμενη (κυρίως)! Μεγάλο λάθος...γιατί την πρόβλεψη την έχω και τίποτα δεν έχει γίνει από αυτά που έχει προβλέψει, αν και βέβαια όλα είναι κάπως υποθετικά..."...ή θα χωρίσεις ή θα παντρευτείς ή θα κάνεις ξώγαμο....φέτος ή του χρόνου.... (δεδομένου ότι η Αφροδίτη θα είναι στο ζώδιο σου...ή κάτι παρόμοιο - αυτό το προσθέτω εγώ)!" Μάλλον, η απιστία μου μ' έσωσε!!!

Είμαι πολύ περιέργος να μάθω τι άποψη έχει η εκκλησία για όλ' αυτά! Κι αν η εκκλησία τα καταδικάζει...αυτό τι κάνει τους πιστούς/θρήσκους που πιστεύουν στα ζώδια;

Καταλήγοντας, η προσωπική μου άποψη είναι ότι επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε και ν' ασχολούμαστε μ' αυτήν την κοροϊδία που λέγεται αστρολογία! Αν επιμένετε και θέλετε να μάθετε το μέλλον σας όμως... μπορώ να σας πω τον καφέ!!! 

Oύτε εγώ, oύτε εσύ…

Mη γελιόμαστε… δεν είμαστε οι άνθρωποι, είδος ξεχωριστό από τα υπόλοιπα. Είμαστε και εμείς οργανισμοί που πρέπει να επιβιώσουν.

Όσο και να θέλουμε να πιστεύουμε στην ανωτερότητα μας, στην δυνατότητα μας να «αγαπάμε» και να προσφέρουμε στο συνάνθρωπο μας ή έστω στο πρόσωπο του άμεσου ενδιαφέροντος μας… στις κοινωνικές επιστήμες χρησιμοποιείται ένας όρος που ονομάζεται «αμοιβαίος αλτρουισμός»… όλοι οι οργανισμοί βοηθούν τα άλλα μέλη του είδους τους, αποσκοπώντας φαινομενικά στο κοινό καλό. Στην πραγματικότητα με αυτό τον τρόπο εξυπηρετείται καλύτερα και εξασφαλίζεται η επιβίωση του είδους – το κοινό καλό δεν είναι παρά μια έννοια ρευστή ή οποία καθορίζεται από την εκάστοτε ομάδα και το χρόνο επιβίωσης της.

Όταν δούμε ένα πεινασμένο παιδάκι, ένα συναίσθημα παράγεται στο κατόπι. Ένα συναίσθημα μαζί με μια σκέψη: να το βοηθήσουμε. Το βοηθάμε… ίσως το σώζουμε και από το θάνατο. Όχι δεν κάναμε μια «καλή» πράξη. Δεν είμαστε καλοί άνθρωποι όπως θέλουμε να πιστεύουμε – τι είναι άλλωστε το καλό και το κακό; Εξασφαλίσαμε απλά τη δυνατότητα σε ένα άλλο οργανισμό του είδους μας να έχει μια ευκαιρία να μεγαλώσει και να αναπαραχθεί, και πιθανότατα να δώσει ακόμα πιο γερούς και δυνατούς απογόνους.

Και είμαστε «προγραμματισμένοι» να νιώθουμε όλα τα συνοδά της πράξης μας συναισθήματα, όπως ικανοποίηση, εφορία και δε ξέρω και τι άλλο… γιατί με αυτό τον τρόπο θα επαναλάβουμε την πράξη στο μέλλον (είναι αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν θετική ενίσχυση) .

Και αντίστροφα, το ίδιο ισχύει και για μια μάνα στη Μογγολία, που καθώς έρχεται ο χειμώνας και πρέπει ως νομάδες να μετακομίσουν κάπου στην έρημο αναγκάζεται να εγκαταλείψει ένα από τα δύο παιδιά της, το πιο αδύναμο. Δε μπορεί να το θρέψει και αν το πάρει μαζί θα κινδυνεύει όλη η οικογένεια να αφανιστεί. Δεν είναι ούτε κακία αλλά ούτε προβαίνει σε μια πράξη υπέρτατης αυτοθυσίας. Όσο δύσκολο και να είναι γι αυτήν – παρόλο που μπορεί να προβεί στην πράξη αυτή ευκολότερα από οποιαδήποτε δυτική γυναίκα, γιατί καθώς μεγάλωνε αυτό διδάχθηκε – δεν είναι κάτι ξένο και δεν αποτελεί παρά μια καθαρή απόπειρα επιβίωσης.

Και είναι μάλλον και οι κοινωνίες μας φτιαγμένες με τέτοιο τρόπο για να βοηθούν το είδος μας να επιβιώσει… και οι αλλαγές που παρατηρούνται σε αυτές συμβαίνουν συνήθως σε χρονικές στιγμές όπου παρατηρούνται αντίστοιχες αλλαγές στις δυνατότητες επιβίωσης, όπως για παράδειγμα η βιομηχανική επανάσταση ή η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας που παρατηρείται τον τελευταίο αιώνα…

Και θα ήμασταν μάλλον ανόητοι αν πιστεύαμε ότι τις κατακτήσεις μας ως ανθρωπότητα, το αίσθημα δικαίου, τα δικαιώματα που διεκδικήσαμε και κερδίσαμε, τις ιδεολογίες, τις ελευθερίες κοκ, τις φέραμε εις πέρας γιατί «πολεμήσαμε». Όχι! Τα δεδομένα της επιβίωσης μας και συνεπώς οι ανάγκες μας έχουν αλλάξει, και έτσι άλλαξαν και οι δομές των κοινωνιών, των θρησκειών, των εξουσιών και των πολιτικών συστημάτων.

Δεν μπορεί πια η βασίλισσα της Αγγλίας να κατέχει το ένα τρίτο του κόσμου όπως στις αρχές του αιώνα, γιατί ο πλούτος δεν βρίσκεται πια στις εκτάσεις και στο μονοπώλιο του εμπορίου ορισμένων προϊόντων – τα τώρα ίσως τώρα να παράγονται σε αφθονία. Βρίσκεται στο παγκόσμιο εμπόριο, στις πετρελαιοπηγές στη μέση του ωκεανού, στο διαδίκτυο, στη χρηματιστηριακή δύναμη των πολυεθνικών. Συνεπώς η εξουσία μετατίθεται κάπου αλλού και οι δομές αλλάζουν - παρόλο που το συγκεκριμένο αποτελεί πολύ χοντρό παράδειγμα. Τόσο απλά.

Και μαζί με αυτό και όλα τα υπόλοιπα… και εμείς οι ανόητοι που ασπαζόμαστε αρχές, ιδεολογίες και θρησκείες πιστεύουμε ότι θα κάνουμε τη διαφορά… πολεμούμε και σκοτωνόμαστε…

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά τα γονίδια μας – που στην πραγματικότητα αποτελούν και το μόνο κομμάτι της υπόστασης μας που έχει τη δυνατότητα να επιβιώσει μετά το θάνατο μας, και ούτως ή άλλως αυτό κάνει για δισεκατομμύρια χρόνια – ξέρουν πολύ καλύτερα από μας τι πρέπει να κάνουν. Και θα επιβιώσουμε ως είδος. Αυτό έχει σημασία… ούτε εγώ, ούτε εσύ…

Είμαστε μονάδες, που όμως δρούμε συλλογικά σε ένα εχθρικό φυσικό περιβάλλον… γιατί όσο και να 'χει εξελιχθεί ο άνθρωπος αν τον αφήσεις ένα βράδυ γυμνό μες τα χιόνια θα πεθάνει με τον ίδιο τρόπο που θα πέθαινε εκατομμύρια χρόνια πριν.

Και ως μονάδες πρέπει να ισορροπήσουμε μέσα στην ομάδα… για να μπορέσουμε να βιώσουμε το σύντομο πέρασμα μας από αυτό το φωτεινό σημείο που σύμφωνα με τον Καζαντζάκη το λέμε ζωή!

Περί κρέατος και πίτσας

Προχθές βρέθηκα σε κρεοπωλείο της γειτονιάς μου για να αγοράσω τι άλλο, κρέας. Σάββατο πρωί και όλος ο κόσμος έτρεχε να προλάβει να συμπιέσει μέσα στα στενά όρια του πρωϊνού τη μικρή ραστώνη του σαββατιάτικου ξυπνήματος, τα αγγλικά και το κολυμβητήριο των παιδιών, τα ψώνια της εβδομάδας και εκεί κατά της δύο με τρεις το μεσημέρι, το λυτρωτικό μπάνιο στην παρακείμενη θάλασσα.

Ήταν ακόμα μία η ώρα και οι πιο πολλοί ήταν στο στάδιο των αγορών με το κρεοπωλείο να είναι γεμάτο από πελάτες με ζωγραφισμένη την αγωνία στο πρόσωπο τους : χοιρινό ή αρνί για αύριο ή μήπως και τα δύο ;

Μαζί τους και μία καλοστεκούμενη κυρία εκεί κοντά στα εξήντα, λίγο πριν λίγο μετά, με παρουσιαστικό κλασσικής μητέρας – νοικοκυράς. Οι κινήσεις του σώματος και το παρουσιαστικό της φανέρωναν μια γυναίκα που είχε περάσει πολλές δυσκολίες στην ζωή της, είχε παλέψει και ανταπεξέλθει με επιτυχία και είχε καταφέρει σε αυτήν την ηλικία μαζί με τη μεγάλη πλειοψηφία του κοινωνικού της περίγυρου να εξασφαλίσει μια άνετη ζωή για αυτήν, τα παιδιά της και “αν όλα πάνε καλά” και για τα εγγόνια της. Τίποτα συγκλονιστικό, τίποτα ιδιαίτερο.

Αφού αγόρασε ότι ήταν να αγοράσει, χαιρέτησε εγκάρδια με την σιγουριά του παλιού πελάτη και έκανε να φύγει. Μαζί της σηκώθηκε μια μικροκαμωμένη κοπέλα με ασιατικά χαρακτηριστικά. Τόση ώρα καθόταν υπομονετικά σχεδόν αόρατη σε μια γωνιά του καταστήματος δίνοντας την εντύπωση ότι περίμενε την σειρά της. Στην πραγματικότητα όμως περίμενε την «κυρία» της σε μία από τις πολλές της στάσεις για ψώνια. Κόλλησε σχεδόν πάνω της με χαρακτηριστική ανασφάλεια και έκλεισε πίσω της την πόρτα (η «κυρία»ήταν ήδη μπροστά).

Η όλη σκηνή μου φάνηκε περίεργη. Γιατί μια γυναίκα που ενδεχομένως έχει ζήσει τη «ζωή με το κουτάλι» και τα έχει καταφέρει σε πολύ πιο δύσκολες εποχές και συνθήκες να έχει ανάγκη να «σέρνει» μαζί της μια κοπέλα για να την βοηθάει σε απλές καθημερινές δουλειές; Αν ήταν κατάκοιτη και ανήμπορη σε ένα κρεβάτι θα το καταλάβαίνα.Αν ήταν μόνη στον κόσμο με συμπτώματα κατάθλιψης και χρειαζόταν παρέα το καταλαβαίνω επίσης. Η κοπέλα θα μπορούσε να παίζει το ρόλο του ψυχολόγου ή μιας αδερφής ψυχής που θα ήταν πάντα πρόθυμη να ακούσει, να καταλάβει και στις περιπτώσεις λίγο πιο έντονης προσωπικότητας να πει και τη γνώμη της. Η γυναίκα όμως αυτή στα μάτια μου δεν άνηκε σε καμμία από αυτές τις κατηγορίες, «κρατιόταν καλά» και έδειχνε να μην έχει παραιτηθεί από τη ζωή.

Βγήκα έξω με μια τσάντα με κοτόπουλο στα χέρια. Εκανα την επανάσταση μου, ούτε χοιρινό ούτε αρνί.

Η γυναίκα και η κοπέλα επιβιβάζονταν σε τζιπ τεραστίων διαστάσεων. Μέσα ήταν η κόρη της (φάνηκε από την οικειότητα που έδειξαν η μία στην άλλη), στο τιμόνι ο επιτυχημένος γαμπρός και πίσω το εγγόνι με το «στρωμένο» μέλλον.

- Τι σε ενοχλεί; Η κοπέλα ξέφυγε από τη μιζέρια της φτωχής της χώρας. Η γυναίκα αυτή επιτελεί έργο, της δίνει δουλειά, της δίνει την ευκαιρία να ζήσει, να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο», είπε το ανθρωπάκι που παρουσιάστηκε αίφνης μπροστά μου,αιωρούμενο σε απόσταση λίγων εκατοστών από το κεφάλι μου φορώντας ένα μαύρο γυαλιστερό κουστούμι.

- Η κοπέλα έχει πέσει θύμα εκμετάλλευσης, πληρώνεται με ψύχουλα. Αυτή η γυναίκα δεν έχει ανάγκη από βοηθό, μπορεί άνετα να αυτοεξυπηρετηθεί. Το μόνο που έχει ανάγκη είναι να καταφέρει να ξεφύγει από τη μιζέρια που την κυνηγούσε τόσα χρόνια και να επιδείξει επιτέλους τον πλούτο της. “Κοιτάξτε με, μπορώ και εγώ να έχω κοπέλα και αύριο Κυριακή θα της δώσω και άδεια”. Θα μαζευτεί με όλες τις συμπατριώτισσες τις στην παραλία και θα προβούν σε crash test για το ποια κυρία είναι πιο ανοιχτοχέρα και συμπονετική, είπε το ανθρωπάκι με το λευκό κουστούμι.

- Άστον να λέει, είπε ο μαύρος. Πετύχαμε σαν κοινωνία, μπορούμε να έχουμε και υπηρέτες. Δεν κάνουμε τίποτα κακό.

- Νεοπλουτισμό το λέω εγώ ανταπάντησε απότομα ο λευκός φοβούμενος ότι χάνει τη θέση του στη συνείδηση μου. Όλος ο κόσμος κάνει περικοπές, μειώνει την κατανάλωση και την σπατάλη. Εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε πανάκριβα αυτοκίνητα, να χτίζουμε σπίτια 500 τετραγωνικών για μια οικογένεια και να κάνουμε εμπόριο ελπίδας με αυτούς τους αδύναμους ανθρώπους. Αν όλο το οικοδόμημα καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα (έλα τώρα, ξέρεις και άλλες χώρες με παρόμοιο μοντέλο ανάπτυξης όπου συνέβη αυτό) η κοπέλα αυτή τι θα γίνει και που θα ξαναβρει δουλειά εδώ, μόνη της χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την οικογένεια της;

Το τζιπ ανέπτυξε ταχύτητα με προορισμό το σπίτι στο ακριβό προάστιο. Η ζέστη ήταν αποπνικτική, η παρακείμενη παραλία γεμάτη ξένους εργάτες και η δροσερή πισίνα στο σπίτι περίμενε το εγγόνι για βουτιές. Τι και αν φέτος έχουν προειδοποιήσει για έντονα φαινόμενα λειψυδρίας; «Να έχεις το γκαζόν και τη πισίνα στα πόδια σου είναι το κάτι άλλο, άλλη αίσθηση σου λέω».Το εγγόνι θα τσαλαβουτάει στα νερά πιστεύοντας ότι την BMW που έχει ο μπαμπάς του την παράγει ένα δέντρο και όχι άνθρωποι κάπου σε μια άλλη χώρα που δούλεψαν σκληρά, ερεύνησαν, μελέτησαν και με όραμα παρήγαγαν αυτό το τέλειο δημιούργημα της αυτοκίνησης.

- Ξύπνα!! Μου φώναξε ο μαύρος. Τι ανησυχείς ; Όλα καλα πάνε, όλοι ευημερούν. Πήγαινε να μαγειρέψεις να φάμε και μετά να αράξουμε να δούμε μπάλα.

- Εντάξει, μου έκανε νόημα ο λευκός. Άστα για τώρα, θα τα συζητήσουμε μια άλλη φορά. Δεν επείγει το θέμα.

Οι δυο μορφές εξαφανίστηκαν με μιας. Πήγα σπίτι, βαρέθηκα να μαγειρέψω, το κοτόπουλο μπήκε στη κατάψυξη και τη θέση του πήρε η πίτσα που παρήγγειλα από την πιτσαρία του Μάκη στο διπλανό τετράγωνο. Μπύρα, πίτσα, μπάλα. Ήταν μια τέλεια βραδυά!!

Υ.Γ. Αγαπητέ αναγνώστη για να είμαι ειλικρινής μαζί σου πρέπει να σου αποκαλύψω ότι το αληθνό κομμάτι της ιστορίας σταματάει στο σημείο που οι δύο γυναίκες βγήκαν από το κρεοπωλείο. Τζιπ, εγγόνια κλπ δεν υπήρξαν ποτέ. Ποιος ξέρει, μπορεί τελικά να γύρισαν μόνες τους στο σπίτι για να φτιάξουν και να μοιραστούν το φαγητό που αγοράστηκε από την πενιχρή σύνταξη «χηρείας» που έπαιρνε η κυρία....

Τυχαία ή/η Τροχαία;

Όλοι μας έχουμε πέσει "θύματα" της τροχαίας, οι προασπιστές της οποίας στήνουν ραντάρς σε σημεία ανυποψίαστα για τον πολίτη (για να καλύψουν την απαίτηση του προϋσταμένου για x κλήσεις στην βάρδια χωρίς να κουραστούν):

• Όταν βγαίνεις από γέφυρα και κατευθύνεσαι σε κυκλικό κόμβο και δεν έχεις προλάβει από το 80km/h (100km/h ανεπίσημα) να κατέβεις στα 50km/h (70km/h ανεπίσημα) σ' ένα δρόμο διπλής κατεύθυνσης και κάποιες ώρες που περνά ένα αυτοκίνητο το λεπτό.
• Σ' ένα δρόμο διπλής κατεύθυνσης που θεωρείται κατοικημένη περιοχή (άσχετα αν δεν έχει σπίτια) και ο πολίτης δεν αντιλαμβάνεται (μέχρι να πληρώσει φυσικά) ότι το όριο είναι 50km/h αντί 65km/h ή 80km/h.
• Μόλις βγεις από τη Λεμεσό προς Λευκωσία, μετά την τελευταία γέφυρα και πριν να γίνει και επίσημα το όριο 100km/h.
• ...και γενικά σε μέρη που δεν έγινε ποτέ δυστύχημα τις ώρες που στήνουν την παγίδα για τον ανυποψίαστο πολίτη. 

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Οι αστυνομικοί μας είναι τόσο πιστοί στο καθήκον που σου κόβουν το εξώδικο έστω κι αν οδηγούσες 1km/h πάνω από το ανεπίσημο όριο, ενώ ταυτόχρονα περνά από δίπλα ένα πολυτελές αυτοκίνητο με 30-40km/h παραπάνω από το όριο και επειδή "ξοδεύουν" τη στιγμή εκείνη να σου κόψουν το λογαριασμό, δε δίνουν σημασία!

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Οι αστυνομικοί μας, προστάτες του νόμου και των πολιτών, όταν στήνουν τα ραντάρς, όχι μόνο δεν έχουν αναμένους τους φάρους των περιπολικών όπως προβλέπεται (το βράδυ) αλλά κρύβουν και τα περιπολικά να μη φαίνονται. Οπότε για να σταματήσουν τον ανυποψίαστο πολίτη πετάγονται στο δρόμο και ανεμίζουν το μηχάνημα με το κόκκινο φωτάκι! Εσύ σαν ευσυνείδητος πολίτης είσαι αναγκασμένος, αν και στην εσωτερική λωρίδα να σταματήσεις αφού κάποιος αστυνομικός πεταχτεί ξαφνικά στην άκρη του δρόμου και σου κάνει νόημα με το κόκκινο φωτάκι. Για να σταματήσεις όμως πρέπει να πατήσεις φρένο και να περάσεις πρώτα στην εσωτερική λωρίδα πριν σταματήσεις με κίνδυνο να προκαλέσεις δυστύχημα με τα αυτοκίνητα που έχεις πίσω ή στ' αριστερά σου!!! Τί είναι σωστό; Να κινδυνέψω να προκαλέσω δυστύχημα ή να μη σταματήσω; Επίσης, δια νόμου, ο αστυνομικός δε μπορεί να στήσει ραντάρ σε δρόμο που δεν έχει ένδειξη ότι μπορεί να έχει έλεγχο ταχύτητας. Όταν με σταματά λοιπόν για ταχύτητα σε δρόμο που δεν έχει ένδειξη, τί γίνεται; Εγώ μπορώ να κάνω παράπονο/καταγγελία; Εκείνη την ώρα δε νομίζω...

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Γιατί να με γράφει η αστυνομία για παράνομο παρκάρισμα σε σημεία που δεν εμποδίζει το αυτοκίνητο, τη στιγμή που υπάρχουν λεωφόροι ολόκληροι των οποίων η μια λωρίδα είναι κατελειμμένη με αυτοκίνητα σταθμευμένα παράνομα (π.χ. Νίκου Παττίχη και Ομονοίας στη Λεμεσό) και η αστυνομία τα ανέχεται; Γιατί να μην ισχύει ο νόμος πάντα και παντού για να ξέρω αν μπορώ ή όχι να παρκάρω παράνομα  (φτάνει να μην ενοχλώ);

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Το χειρότερο είναι που την αντιμετώπιση αυτή δεν την έχουν όλοι. Την αντιμετώπιση αυτή την έχεις αν δεν είσαι:

• Συνάδελφος
• Αδερφός, γιος, κόρη, κουμπάρος, κολλητός, ... συναδέλφου
• Κοπελίτσα ...όμορφη και τσαχπίνα
• ...

Δε θα μιλήσω καθόλου όμως για το πως τρέχουν οι οδηγοί των περιπολικών, γιατί φαντάζομαι έχουν βγάλει ειδική άδεια που σου επιτρέπει να τρέχεις όσο θέλεις (κι ας μην υπάρχει λόγος και ας μην είναι αναμμένοι οι φάροι) χώρις να είναι επικινδύνο για κανέναν!

Αυτός ο τρόπος αστυνόμευσης μοιάζει με τυχαία επιλογή μερικών για να πληρώσουν το τίμημα της ανοργανωσιάς, της βαρεμάρας και της κακής μεθόδου αξιολόγησης των αστυνομικών της τροχαίας. Γιατί στην τελική, δε φταίνε μόνο οι αστυνομικοί που θέλουν να κρατήσουν τη δουλειά τους, αλλά και το σύστημα που επικροτεί και επιβραβεύει αυτήν την συμπεριφορά. Μια συμπεριφορά που δε μας κάνει να είμαστε ή να θέλουμε να είμαστε νομοταγείς και καλύτεροι πολίτες, αλλά μας αναγκάζει να μάθουμε ν' αποφεύγουμε τις "παγίδες", να μισούμε την τροχαία και να χρησιμοποιούμε το όνομα κάποιου φίλου μας/συγγενή μας αστυνομικού της τροχαίας μπας και τη γλυτώσουμε σε περίπτωση που πέσουμε στην "παγίδα"!