Ένα παράθυρο ευκαιρίας

Τις τελευταίες μέρες, πάνω από τα χαλάσματα που άφησε η τραγωδία της 11ης Ιουλίου και με νωπές τις μνήμες από το μαύρο Ιούλιο του 1974, αιωρείται το ερώτημα κατά πόσο πρέπει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας να παραιτηθεί ή αν πρέπει να παραμείνει στην εξουσία και να εξαντλήσει την θητεία του. Σε μια υγιή δημοκρατία, οι απόψεις διίστανται. Ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να έχει την δική του άποψη, να την τεκμηριώνει και να την εκφράζει ελεύθερα... Έχει όμως και την υποχρέωση να ακούει την άποψη του άλλου και τελικά να σέβεται την απόφαση της πλειοψηφίας. Ο κομματικός φανατισμός δεν πρέπει να υπερβαίνει της πολιτικής λογικής, δεν μπορείς να είσαι δέσμιος ενός κόμματος που σου βάζει παροπίδες, να εθελοτυφλείς για ό,τι γίνεται, όποιο πολιτικό κόμμα και αν υποστηρίζεις. Γιατί δυστυχώς το πλείστα κόμματα στην πολιτική ζωή του τόπου μας αυτό επιδειώκουν... Να εξασφαλίσουν τον πυρήνα φανατίζοντας την ευαίσθητη και παρορμητική νεολαία. Αλήθεια, προς τι όφελος οι δηλώσεις του προέδρου περί κατάργησης της δημοκρατίας από τους αγανακτησμένους (κάθε κόμματος); Η απάντηση δυστυχώς απογοητευτική: συσπείρωση, φανατισμός, αποπροσανατωλισμός...

Ας επιστρέψουμε τώρα στο αρχικό μας ερώτημα. Χωρίς να έχει σημασία ποια είναι η πολιτική ιδεολογία του εκάστοτε πολιτικού που ασκεί την εκτελεστική εξουσία, σε μια υγιή δημοκρατία πρέπει ο κυβερνών να έχει την ευθιξία να αναλαμβάνει τις πολιτικές ευθύνες που του αναλογούν. Έτσι, με αφορμή τα τραγικά γεγονότα που συγκλόνησαν τους απανταχού Κύπριους και μη, ας δράξουμε της ευκαιρίας να αλλάξουμε, αν μη τι άλλο, κάτι στην πολιτική σκηνή του τόπου μας, ας μην αφήσουμε ακόμα μια ευκαιρία να πάει χαμένη. Ως πότε ο Ονήσιλος θα στέλνει μέλισσες να μας κεντρίζουν και να μην νιώθουμε τίποτε στο παχύ μας δέρμα; Είναι καιρός να αντιληφθούμε πως οι απαρχαιωμένες πολιτικές διπολισμού και φανατισμού καταστρέφουν την δημοκρατία του τόπου και αυξάνουν την απαξίωση του κόσμου προς την πολιτική ζωή. Η παραίτηση μιας κυβέρνησης μπορεί να οδηγεί προσωρινά στην απώλεια της θέσης που της εμπιστεύτηκε ο λαός (για την οποία άλλωστε φάνηκε ανάξια) αλλά η κοινωνία κερδίζει μακροπρόθεσμα. Αν μη τι άλλο ικανοποιείται το λαϊκό αίσθημα της απόδοσης ευθυνών και τιμωρίας των υπευθύνων. Σε αντίθετη περίπτωση, με τη δική μου ταπεινή λογική, δημιουργείται μια εύλογη απορία: Πως μπορείς να ασκήσεις πίεση ως αντιπολίτευση όταν την περίοδο που είχες την εξουσία (και έκανες λάθη) δεν ανέλαβες την ευθύνη; Με άλλα λόγια, αν η επόμενη κυβέρνηση καταστρέψει το κράτος και την οικονομία στον ίδιο (ή και μεγαλύτερο) βαθμό με εσένα και εσύ δεν είχες αναλάβει τις ευθύνες σου, πως θα μπορείς να ασκήσεις κριτική; Αν δεν αναλάβεις το χρέος που σου αναλογεί, οι επόμενες κυβερνήσεις θα έχουν άλλοθι για ό,τι και αν συμβεί, και αυτό θα είναι ένας φαύλος κύκλος. Για αυτό πρέπει κάτι να αλλάξει τώρα, για αυτό δεν πρέπει να χάσουμε και αυτή την ευκαιρία...

Δυστυχώς αγαπητέ κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας απέτυχες, τόσο πριν όσο και μετά το τραγικό γεγονός, και αυτό δεν είναι κρυφό μυστικό αλλά διαχέει τη μείζον πλειοψηφία των κατοίκων του κράτους που ηγήσε. Το αίσθημα της απαξίωσης παντού.... Μην δώσεις άλλοθι στους επόμενους κυβερνώντες, άλλαξε την πολιτική σκηνή, πρόσφερε μια χώρα πιο ώριμη πολιτικά, που μπορεί να αναλάβει ευθύνες... Είναι η ευκαιρία σου να βοηθήσεις τον τόπο που υπηρετείς, έστω και αν αυτό είναι μέσα από την αποτυχία σου.

Φταίω

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω» Νίκος Καζαντζάκης

Γράφω εφτά μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί. Η πρώτη μου αντίδραση μετά την άρνηση του συμβάντος (δεν ήθελα να το αποδεχτώ), ήταν ο θυμός. Θύμωσα, αγανάκτησα, ήθελα και θέλω ακόμα να πληρώσουν οι αίτιοι. Με έπιασε το παράπονο για τα παιδιά που πέθαναν, για τις οικογένειες που άφησαν πίσω, για την οικονομία που τσάκισε, για όλα.

Σιγά σιγά άρχισε το παράπονο μου να μετατρέπεται σε αισιοδοξία. Έβλεπα τα ερείπια και αισιοδοξούσα. Πιάσαμε πάτο σκέφτηκα. Η έκρηξη θα μετατραπεί σε ευκαιρία, η βυθομέτρηση τέλειωσε, ο λαός θα συσπειρωθεί, θα αντιληφθεί το πρόβλημα, θα αλλάξει και μαζί θα αλλάξει την Κύπρο μας, σκέφτηκα. Αν αυτό δε μας αλλάξει τότε τι;

Ώσπου την άλλη μέρα, ξανά ήρθε η πραγματικότητα να με σωπάσει. Από τη μια πλευρά οι μεν που καραδωκούσαν να πάει κάτι στραβά στην κυβέρνηση του Κομμουνιστή, για να βγάλουν τις σημαίες και τις κουκούλες και τους σταυρούς και τις φουστανέλες. Από την άλλη βγήκαν τα λάβαρα, άρχισαν οι ψίθυροι για προβοκάτσια, ξεκίνησε το γνωστό τροπάριο για το Πραξικόπημα και την ΕΟΚΑ Β΄, ο δε πρόεδρος, η μεγαλύτερη απογοήτευση. Θα περιμένει λέει την έρευνα για να δει αν φταίει. Λες και δεν ξέρει αν φταίει και περιμένει την έρευνα να του το πει. Και αφιέρωσε χρόνο σκοπίμως από το φτηνό διάγγελμά του, εντέχνως, για να μιλήσει πάλι για το πραξικόπημα, για να συσπειρώσει το κόμμα του.

Τίποτε δεν άλλαξε. Και θα το διατυπώσω χυδαία. Είμαστε μια κοινωνία, ΑΠΟΕΛ - ΟΜΟΝΟΙΑ, ΔΗΣΥ - ΑΚΕΛ, ΑΠΟΛΛΩΝ - ΑΕΛ, CALSBERG - KEO. Παραχωρούμε το Είναι μας στη μάζα, είμαστεν όλοι το ίδιο και το αυτό και για να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας πρέπει να δούμε τον εχθρό. Η αναγνώριση του εαυτού μας επιτυγχάνεται μόνο μέσα που τη διαφορετικότητα του εχθρού, έχουμε ανάγκη τον εχθρό. Και πάντα οι θεωρίες συνωμοσίας έρχονται να καλύψουν την απουσία θέλησης ή την ανικανότητά μας.

Γράφω εφτά μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί.  Γράφω υπό το βάρος της ευθύνης που με πνίγει. Γράφω υπό το βάρος της ενοχής. Εγώ φταίω που εκράγηκαν τα φορτία. Εγώ φταίω που σκοτώθηκαν οι δεκατρείς συνάνθρωποί μου, που βούλιαξε ακόμα παραπάνω ο τόπος μου. Εγώ φταίω γιατί γνώριζα και δεν το φώναζα. Εγώ φταίω γιατί έβλεπα τη σήψη που μας σκότωνε αλλά προτιμούσα να σιωπώ. Εγώ φταίω γιατί το κράτος πέθανε χρόνια τώρα, αλλά δεν το αποδεχόμουν και ψήφιζα νεκρούς να με κυβερνούν και ενόχους χρήζοντας τον εαυτό μου συνένοχο. Μόνον όταν η οσμή του πεθαμένου κράτους από τα συντρίμια της Ναυτικής Βάσης έγινε αποπνικτική και ανυπόφορη το συνειδητοποίησα.

Το ωραίον της ανθρώπινης ύπαρξης και το μοναδικό ελπιδοφόρο, είναι ότι κάθε στιγμή, ακόμα και τώρα που διαβάζετε αυτό το άρθρο, μπορείτε να σταματήσετε το χρόνο και να τον ξαναξεκινήσετε, να αρχίσει να μετράει πάλι από την αρχή, να αναστηθεί ξανά ο εαυτός σας, όχι μεταθανάτια, αλλά εδώ, ΤΩΡΑ. Ε σας λέω λοιπόν ότι στο λόγο της τιμής μου δε θα ξανασωπάσω μπροστά στη γύμνια και στην αλητεία αυτού του τόπου. Για να αναστηθεί ο τόπος μας, εδώ, ΤΩΡΑ.

Όνειρο θερινής νυκτός... ο Πρόεδρος - Του Δρ. Ανδρέα Αρτεμίου

Να γράψω ή να μην γράψω; Και τι να πω; Άλλωστε μάθαμε να μην μιλάμε τόσα χρόνια. Όπως μου είπε και κάποιος φίλος: «Τους βόλευε. Μας βόλευε». Όμως δεν μπορώ. Άλλωστε στους φίλους μου πάντα μιλούσα. Σε όλες τις μεγάλες στιγμές που ζήσαμε. Σε όλες τις μεγάλες ντροπές που ζήσαμε. Αλλά δημόσια ποτέ. Άφηνα τον θυμό να καταλαγιάσει για να γράψω με καθαρό μυαλό και στο τέλος έλεγα... ότι και να πω δεν θα είναι σημαντικό. Ότι πω, το είπαν άλλοι. Είμαι μικρός και δεν παίζω ρόλο σε αυτή την κοινωνία. Περίμενα να μεγαλώσω.

Τρεις μέρες, κατηγορούνταν ο Πρόεδρος, ο Υπ. Εξωτερικών και ο Υπαρχηγός της Εθνικής Φρουράς ότι γνώριζαν τι θα γινόταν και δεν έκαναν τίποτα. (Αφήνω έξω τον Υπ. Άμυνας και τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς γιατί τουλάχιστον αυτοί παραιτήθηκαν και εν μέρει αυτό αποδεικνύει ότι πολιτικά αποδέχθηκαν τις ευθυνες τους). Τρεις μέρες οι τρεις αυτοί κύριοι κρύβονται και δεν μιλούν. Διαβάζω ότι ο Πρόεδρος αποφάσισε να μιλήσει. Και το χάρηκα. Και είπα θα μιλήσει, θα ζητήσει συγνώμη, θα μας πει επιτέλους αν γνώριζε, τι γνώριζε, γιατί δεν γνώριζε. Θα μας πει ένα συγνώμη που υποχρεωθήκαμε να μην έχουμε ρεύμα και νερό για πολλές ώρες. Θα μας πει ένα συγνώμη που η δημόσια μηχανή δεν λειτούργησε όπως έπρεπε, όταν έπρεπε. Και ας μην αναλάμβανε την ευθύνη και να παραιτηθεί. Ας μην ένιωθε ότι έφταιγε. Ας μην άφηνε αιχμές ότι έφταιγε. Μια συγνώμη δεν μπορεί, θα την έλεγε.

Όνειρο θερινής νυχτός. Του Ιουλίου μάλιστα. Ακόμη και εκείνη την ώρα της ύψιστης και μεγάλης τιμής που έχει ένας πολιτικός, να έχει τα βλέμματα όλων των πολιτών του κράτους του στο χαζοκούτι να τον ακούνε. Μονάχα αυτόν. Κανέναν άλλον. Μίλησε η κομματική παιδεία. Μίλησαν οι κομματικές καταβολές. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις που παραπέμπουν στην μεγαλύτερη καταστροφή του τόπου και την μεγάλη προδοσία. Γιατί έπρεπε να ακούσουμε για «ακροδεξιά στοιχεία» που ήθελαν να «καύσουν» το προεδρικό. Για να ξυπνήσουν οι μνήμες της μεγάλης προδοσίας του 1974 και να ξεχαστεί το 2011. Για να διαμελιστεί η υπερκομματική δύναμη και η υπερκομματική φωνή του κόσμου όπως διαμελίστηκαν τα σώματα των 13 (πλέον) νεκρών μας. Για να κρατήσουμε την αριστερά μακριά από τις διαδηλώσεις οργής και να πούμε ότι η δεξιά προσπαθεί να καταλύσει το κράτος και την δημοκρατία «όπως παλιά». Κρίθηκαν ένοχοι προσπάθειας κατάλυσης της δημοκρατίας, και την ίδια στιγμή ζητούσαμε να μην στήνονται λαϊκά δικαστήρια για τους ενόχους της 11ης Ιουλίου. Μπορούσε κάλλιστα να μιλήσει για «ταραχοποιά στοιχεία» που εκμεταλλεύονται τον πόνο του κόσμου. Και θα ήταν πιο πιστευτός. Θα ήταν πιο ανθρώπινος. Θα ήταν πιο κοντά στο λαό. «Στοιχεία» τα οποία τους συμφέρει όλους (τους πολιτικούς κύκλους) να κυκλοφορούν ανενόχλητα. Γιατί κάθε φορά που δρουν αυτά τα «στοιχεία» καταστρέφουν την δύναμη και την πυγμή της λαοθάλασσας που απαιτεί δικαιοσύνη. Γι’ αυτό άλλωστε κυκλοφορούν ελεύθερα.

Βρήκε το χρόνο και το τρόπο να μιλήσει γι’ αυτά τα «ακροδεξιά στοιχεία» όπως ο ίδιος τα ονόμασε, που έριξαν πέτρες, και δεν βρήκε το χρόνο να μας μιλήσει για τα «στοιχεία» (δεξιά, αριστερά, κεντρώα ή ακραία – ολίγον με ενδιαφέρει) που βάλανε μια βόμβα να εκραγεί στο σπίτι μας, δίπλα στα παιδιά μας και δίπλα στο μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο του τόπου. Βρήκε το χρόνο να κατηγορήσει τα λίγα άτομα (30 – 50 – 100 ολίγο με ενδιαφέρει) που ίσως εν βρασμώ ψυχής, ίσως και οργανωμένα, έκαναν υλικές ζημιές μερικών εκατοντάδων ευρώ και δεν βρήκε το χρόνο να μιλήσει (και όχι να κατηγορήσει) για τα άτομα που έκαναν ζημιά δισεκατομμυρίων ευρώ και κομμάτιασαν τα σώματα 13 ατόμων. Δεν βρήκε το χρόνο να απολογηθεί που σε στιγμή οικονομικής κρίσεως η ανικανότητα ορισμένων και η αμέλεια κάποιων άλλων διορισμένων ατόμων από αυτό τον πρόεδρο μας έβαλε επιπλέον οικονομικά βάρη. Βρήκε το χρόνο να μιλήσει για τα 100 άτομα που έριξαν πέτρες και δεν βρήκε το χρόνο να μιλήσει για τα χιλιάδες άτομα που του ζητούσαν να παραιτηθεί.

Βρήκε το χρόνο να μας πει γι’ αυτά που έρχονται. Την λύση του κυπριακού. Την προεδρία της Ε.Ε. Μίλησε για δύο πολύ σοβαρά ζητήματα. Δεν βρήκε το χρόνο να μας πει αν μπορεί. Αν αυτοί που μας οδήγησαν στην 11η Ιουλίου έχουν το δικαίωμα να διαπραγματευτούν τόσο σοβαρά ζητήματα. Αν τα άτομα, τα οποία βομβαρδίζουν το σπίτι τους, έχουν το δικαίωμα να προεδρεύουν στην γειτονιά τους. Αν οι σύμβουλοι του και οι υπουργοί του που γνώριζαν σύμφωνα με τα έγγραφα για την επικινδυνότητα του υλικού και απέτυχαν να τον ενημερώσουν σύμφωνα με δηλώσεις του Κυβερνητικού Εκπροσώπου είναι ικανοί να χειρίζονται θέματα της Ε.Ε., θέματα της επιτυχούς συμβίωσης μεταξύ δυο κοινοτήτων. Αν είναι ικανοί να χειρίζονται το μέλλον ενός νησιού όταν δεν ήταν ικανοί να χειρίζονται το μέλλον 98 containers. Βρήκε το χρόνο να μας μιλήσει για τους επόμενους 18 μήνες και δεν βρήκε το χρόνο να μας μιλήσει για τις 3 προηγούμενες μέρες. Δεν βρήκε το χρόνο να μας πει γι’ αυτά που έγιναν. Αυτό το μέγα κακό.

Δεν βρήκε το χρόνο να δώσει τα συγχαρητήρια του στους υπαλλήλους της ΑΗΚ. Αυτούς που τους βγάλαμε τον ένα καλό νεανικό πνεύμονα και τρέχουν στο «μαραθώνιο» της κατανομής ρεύματος με έναν γηρασμένο πνεύμονα. Δεν βρήκε το χρόνο να δώσει τα συγχαρητήρια του σε όλους εμάς που κλείσαμε τα κλιματιστικά, κλείσαμε τα φώτα και αγωνιζόμαστε να γίνουμε ο δεύτερος πνεύμονας στην προσπάθεια της ΑΗΚ. Αυτά τα συγχαρητήρια τα οποία μας είπε η ΑΗΚ. Που έχει και η ίδια εκτιμήσει την κατανόηση του κόσμου. Που κάποιοι κοιμούνται δίπλα σε αναμμένες γεννήτριες και δεν παραπονιούνται. Το θεωρούν ύψιστο καθήκον για την πατρίδα να μην παραπονεθούν. Πρέπει να βοηθήσουν.

Βρήκε το χρόνο να πει γι’ αυτούς που τάχα πήγαν να τον καύσουν και δεν βρήκε το χρόνο να πει γι’ αυτους που κάηκαν και διαμελίστηκαν την 11^η Ιουλίου. Βρήκε το χρόνο να μιλήσει για άλλες εποχές, για το παρελθόν και το μέλλον και δεν βρήκε το χρόνο να μιλήσει για το παρόν. Για τα αναπάντητα «γιατί». Των οικογενειών των αδικοχαμένων. Των πολιτών. Ένα συγνώμη. Μια απολογία.

Κύριε Πρόεδρε. Πίστευα οτι κάποιος που αποκαλεί των εαυτό του πάνω απ’ όλα ανθρωπιστή, θα είχε την δύναμη να απολογηθεί στο λαό του και όχι να καταφεύγει σε μικροκομματικές σκοπιμότητες. Δεν βρήκα κανένα ορισμό πιο αποτελεσματικό. Και αυτό το διάγγελμα το επιβεβαίωσε πλήρως. Όπως και οι άλλοι πριν από εσάς, όπως και αυτοί που θα έρθουν μετά από εσας, αποτύχατε. Περιοριστήκατε στα τυπικά. Κόψατε το δάσος. Στήσατε την εξεδρα και μας μιλήσατε για οικολογία. Για προστασία των δασών. Προσπαθείσατε να πετύχετε την συσπείρωση του λαού της αριστεράς εναντίον του λαού της δεξιάς και αντιστρόφως. Χωρίσατε τον κόσμο σε κόκκινο και μπλε. Ο λαός έχει ενωθεί και ζητά τιμωρία των ενόχων και εσείς προσπαθήσατε να τους χωρίσετε ξυπνώντας μέσα τους μίση του παρελθόντος. Μιλήσατε για ενότητα ενώ ταυτόχρονα πληγώσατε το μοναδικό κομμάτι του λαού που απαιτεί να μάθει την αλήθεια. Αυτό το διάγγελμα δεν μίλησε στην ψυχή μου. Αυτό το διάγγελμα δεν μου απάλυνε τον πόνο μου. Αυτό το διάγγελμα δεν γαλήνεψε το θυμό μου. Αυτό το διάγγελμα δεν μου είπε κάτι που δεν ήξερα από τις πρωινές εφημερίδες. Το copy – paste μπορώ να το κάνω και εγώ. Μπορώ να κάνω και εγώ διαγγέλματα αυτού του τύπου.

Κύριε Πρόεδρε. Τα θύματα της 11ης Ιουλίου δεν είναι μόνο οι 13 νεκροί και οι 61 τραυματίες. Δεν είναι μόνο τους συγγενείς των νεκρών που έπρεπε να απαλύνεται τον πόνο στο διαγγελμά σας. Έπρεπε να απαλύνεται και τον δικό μας μικρότερο πόνο. Που χάσαμε την αξιοπρέπεια μας. Που γίναμε ο περίγελος του κόσμου όλου. Που ενώ μας λέγατε, όλα θα παν καλά στο τέλος φάνηκε ότι «στραβά αρμενίζουμε».

Κύριε Πρόεδρε. Με το διάγγελμα σας, έχετε επιβεβαιώσει τον κανόνα. Έχετε αποδείξει ότι είστε και εσείς απλό παράγωγο της ευνοιοκρατείας. Ένας ανίκανος πολιτικός καριέρας. Που λέτε τα ψέματα σας για να σας χειροκροτούμε. Ένας ηθοποιός που φόρεσε το λυπημένο του πρόσωπο για να μας αποπλανήσει. Να συμμετέχουμε και εμείς στο θέατρο του παραλόγου. Να μας μιλήσει για αυτά που εξυπηρετούν την δική του ατζέντα. Να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Κύριε Πρόεδρε. Καθημερινά μας λέτε για τολμηρά βήματα τα οποία πρέπει να κάνουμε στο εθνικό μας θέμα και εσείς στην πιο κρίσιμη στιγμή φανήκατε άτολμος. Κατώτερος όλων των προσδοκιών.

Κύριε Πρόεδρε. Σαν κράτος, σκοτώσατε 13 άτομα και μας διαλύσατε την οικονομία ενα πρωινό και μας ζητάτε να σιωπήσουμε και να περιμένουμε όπως κάναμε τόσο καιρό. Να περιμένουμε διερευνητικές επιτροπές και τέτοια. «Να βολεύεστε. Να βολευόμαστε.» Έλα όμως που δεν θα σου κάνουμε την χάρη. Γιατί ο θυμός μας γράφει...

Κύριε Πρόεδρε. Είστε ανίκανος. Είστε απαράδεκτος. Είστε ντροπιαστικός. Είστε αποτυχημένος. Είστε άτολμος. Είστε...

ΥΓ: Σε όλους τους κομματάρχες και λοιπούς ανίκανους πολιτικούς που θα χειροκροτήσουνε. Σκεφτείτε το πριν το κάνετε. Γιατί στο πρόσωπο αυτού του προέδρου απεικονίζεται η ανικανότητα όλων σας να ελέγξετε και να διορθώσετε. Και θα έρθει η σειρά σας. Γιατί όπως έλεγαν οι πιο παλιοί «Γιορτή δική μου, παραμονή δική σου».

ΥΓ 2: Περιμένουμε τον Υπ. Εξωτερικών και τον Υπαρχηγό της ΕΦ να μας μιλήσουν. Αυτοί ακόμη κρύβονται. Και το κόμμα του Υπ. Εξωτερικών σαν σε παλιά κωμωδία παίζουν λογοπαίγνια. Για να πάρει την ευθύνη ο πρόεδρος που είναι του άλλου κόμματος. Κρυμμένοι και αυτοί στην ντροπή τους.

Τώρα που άναψε η σπίθα... - Του Κώστα Στυλιανού

Άλλη μια μαύρη μέρα για την κυπριακή κοινωνία, άλλο ένα μαχαίρωμα στις καρδιές μας. Μετά από μια δύσκολη μέρα, όπου ακούσαμε και είδαμε πολλά, ήρθε το αύριο όπου μας επιτρέπει να δούμε τα πράγματα με πιο καθαρό μάτι.

Η δική μου σκέψη τούτες τις ώρες προσπαθεί να κρατήσει μια ορθολογική στάση. Προσπαθώ να μην πέσω στην παγίδα να με παρασύρει ο θυμός και ο πόνος. Ακούω, βλέπω, διαβάζω κριτικές, φωνές αγανάχτησης, κατάρες κι αναθεματισμούς. Εννοείται βέβαια ότι οι ευθύνες που βαραίνουν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία είναι τεράστιες, σε σημείο να δικαιολογούν παραιτήσεις, δίκες κοκ., όμως εάν δεις τα πράγματα σφαιρικά καταλήγεις σε χρήσιμα συμπεράσματα. Και εξηγούμαι: ποιος κύπριος δημόσιος ή μη υπάλληλος θα θυσίαζε μια ώρα από τον ελεύθερο του χρόνο για να ασχοληθεί με θέματα ασφάλειας στο χώρο εργασίας. Ποιος θα δούλευε αμισθί υπερωρίες για να εξασφαλίσει ότι ο ίδιος ή οι συνάδελφοι του έχουν τις κατάλληλες συνθήκες για υγιή και ευχάριστη εργασία. Ή ποιος θα θυσίαζε τη δουλειά του, υποβάλλοντας παραίτηση, εάν πίστευε ότι κάτι μέσα στην υπηρεσία του δεν λειτουργεί με το δέοντα τρόπο. Και για να είμαι αντικειμενικός, κάποιοι θα το έκαναν. Είναι όμως η συντριπτικοί μειοψηφία. Οι περισσότεροι από μας νοιαζόμαστε μόνο για την ώρα που θα σχολάσουμε και το μισθό στο τέλος του μήνα. Και αν κάποτε γκρινιάζουμε δεν είχαμε ποτέ το ήθος να υψώσουμε ανάστημα. Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι το ‘να κρύφεις’ είναι ανώδυνο, το να πολεμάς κάτι χρειάζεται θυσίες. Και όταν κάποιος στη δουλειά μας δείξει λίγο επαγγελματισμό, αμέσως ονομάζεται γλείφτης, στο πιο ήπιο, μαλάκας στο πιο εξτρήμ. Με αυτά και μ αυτά οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι όλοι όσοι σκίζουν τα ιμάτια τους τούτη την ώρα εμένα μου ακούγονται λίγο μετά Χριστόν! Και αναφέρομαι κυρίως σε δημοσιογράφους που φωνασκούν χρησιμοποιώντας υπέρογκες φράσεις κι αναθεματισμούς, αποποιούμενοι κάθε είδος ευθύνης που τους αναλογεί. Γιατί ποιανού ρόλος είναι η ενημέρωση των πολιτών για τόσο καυτά θέματα. Πού ήταν όλοι αυτοί τόσο καιρό να μας ενημερώσουν και να κριτικάρουν τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Γιατί τώρα που πουλάει το θέμα τα βγάζετε όλα στη φόρα. Είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε λόγος να ασχοληθείτε τόσο καιρό αφού τα κοντέινερς δεν είχαν εκραγεί. Και ό,τι δεν σκοτώνει δεν πουλάει! Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και κάποιοι βουλευτές, εκπρόσωποι οργανώσεων και επιφανείς πολίτες που σήμερα καταρρίπτουν ευθύνες επί παντός επί στητού, λες και οι ίδιοι δεν έχουν κάποιο ρόλο και λόγο στην κοινωνία. Ε λοιπόν όλοι αυτοί για μένα είναι υποκριτές, και κατέχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης με αυτούς που προκάλεσαν την τραγωδία. Και οποιοσδήποτε γνώριζε σχετικά και δεν σπατάλησε τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο του ή την ηρεμία του για να πολεμήσει το κακό. Και όλους όσους πράττουν αναλόγως καθημερινά.

Αν η τραγωδία αυτή πάρει πολιτικό χαραχτήρα, με αποτέλεσμα την ανταλλαγή ευθυνών μεταξύ ομολογουμένως ανεύθυνων πολιτικών τότε θα χαθεί απλά άλλη μια ευκαιρία να αλλάξει η κοινωνία μας. Θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι πρόκειται για πρόβλημα νοοτροπίας. Έλλειψη επαγγελματισμού σε όλους τους τομείς. Οι προεδρικοί θώκοι πλαισιώνονται από ανειδίκευτους, για να μην πω ανίκανους. Τα σημαντικά γραφεία διευθύνονται από αμόρφωτους, που κληρονομούν την εξουσία λες και υπάρχει το καθεστώς της μοναρχίας. Οι νεολαία καθοδηγείται από τυφλά κομματόσκυλα, που περιμένουν τη σειρά τους να πάρουν το κομμάτι που δικαιούνται από την πίτα. Και εμείς οι απλοί πολίτες, που σπαταλήσαμε χρόνο, χρήμα και ενέργεια να σπουδάσουμε τάχα για να αλλάξουμε τα πράγματα, καθόμαστε και περιμένουμε κάποιο θείο ή ξάδερφο να βολευτεί στην κυβέρνηση για να μας κανονίσει. Και μόλις βολευτούμε ρίχνουμε μαύρη πέτρα και ξεχνάμε ιδέες, αξίες και οράματα. Όποιος λοιπόν έχει το σθένος να πολεμήσει το σύστημα, ‘ίδου η Ρόδος ιδού και το πήδημα’ αν πάλι ξεχαστούνε όλα μέσα στην καλοπέραση και την υλιστική ευημερία τότε καλύτερα να βγάλουμε όλοι το σκασμό και να αποδεχτούμε ότι κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

Η αυθόρμητη διαμαρτυρία προχθές το βράδυ στο διοικητήριο μόνο ελπίδα μπορεί να μας γεμίσει. Ο θρήνος σε συνδυασμό με το θυμό που σκέπασε την εκδήλωση, με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχει η βούληση και η δύναμη για αλλαγή. Τα μαυροφορεμένα ανήλικα παιδιά έδωσαν το σύνθημα και η θυσία των δώδεκα ηρώων μας ας είναι ο φάρος μας για να ξεκινήσουμε τη μάχη για αξιοκρατία, δικαιοσύνη, ανθρωπισμό σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μας.

Απαιτούμε λοιπόν διάλυση του βαθέως κράτους και απόλυτη διαφάνεια στις διαδικασίες, τερματισμό της αναίτιας γραφειοκρατίας και καταμερισμό των εξουσιών σε εξειδικευμένα πρόσωπα μη κομματικοποιημένα, απόλυση ατόμων που διορίστηκαν με αδιαφανείς διαδικασίες και χωρίς να πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις, απεξάρτηση του δημόσιου, ημι-δημόσιου και ιδιωτικού τομέα από τις κομματικές αυλές, απεμπλοκή των ΜΜΕ από οποιαδήποτε μικρο-ιδιοτελή συμφέροντα.. Ας είναι αυτά απλά η αρχή, ας τιμήσουμε τα αδέρφια μας κάνοντας τη θυσία τους οδηγό μας, τώρα που άναψε η σπίθα..

Η Κύπρος μας και η έκρηξη!

Απέφευγα επιμελώς για πολλά χρόνια να μιλήσω για την Κύπρο ή έστω να το κάνω γραπτώς… ίσως γιατί τα γραπτά μένουν κι εγώ ήθελα να κρατήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου το ενδεχόμενο του παραλογισμού μου.

Έχω φύγει εδώ και πολλά χρόνια, το ένα τρίτο της ζωής μου ζω στο εξωτερικό… δεν ξέρω αν θα γυρίσω ποτέ και προς το παρόν τουλάχιστον, δεν το επιθυμώ καν. Στην Κύπρο νιώθω ξένη, και αν δεν είχα την οικογένεια μου και δύο τρείς φίλους δε θα έκανα καν το κόπο να γυρνάω για διακοπές.

Έχω αποστασιοποιηθεί πολύ… μα με κάποιο τρόπο, που δε μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς, με πονάει αυτός ο τόπος…

Ένας φίλος μου λοιπόν, μου είπε προχτές ότι η τραγωδία αυτή ήταν κατά κάποιο τρόπο αναμενόμενη, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούν γενικότερα στο νησί. Δεν τον εξέπληξε καθόλου. Συμφώνησα μαζί του και πραγματικά πιστεύω πως έχει δίκαιο.

Τι συμβαίνει σε αυτό το μέρος, εγώ δεν μπορώ να το κατανοήσω επαρκώς… ανοησίες σαν αυτές με τα πυρομαχικά δεν αποτελούν κάτι το αξιοπερίεργο… να ραντίζουμε τα κοντέινερ με νερό από ένα βυτίο με λάστιχα… μοιάζει μάλλον κοινός τόπος…

Κατηγορούμε τους αρμοδίους, που έπραξαν όπως έπραξαν, που επέδειξαν για άλλη μια φορά πόσο ανίκανοι, άχρηστοι και στην τελική επικίνδυνοι είναι…

Μας φταίνε οι πολιτικοί και οι λοιποί αρχηγοί… αυτοί που εμείς ψηφίσαμε – κυρίως κάτω από το πολυαγαπημένο μας καθεστώς ευνοιοκρατίας. Ανόητος λαός, ανόητοι άρχοντες θα έλεγα στη προκειμένη…

Αλλά στην Κύπρο το παράλογο των πυρομαχικών – λες και ζούμε στο μεσαίωνα και αντικρίζουμε πρώτη φορά πυρίτιδα – διαχέεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας…

Τι είναι και τι κάνει ο Κύπριος; Έχω τι εντύπωση πως ούτε ο ίδιος ξέρει καλά – καλά!

Παίρνει τηλέφωνο τον κουμπάρο, τον συγγενή, το κόμμα να του σβήσουν μια κλήση, να βρουν δουλειά στο παιδί του, να του κανονίσουν την προαγωγή…

Χρεώνεται για να αγοράσει ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, το οποίο θα οδηγά με είκοσι χιλιόμετρα σε μια παραλιακή λεωφόρο για να μοστράρει δε ξέρω κι εγώ τι…

Η αγαπημένη του ασχολία δεν είναι άλλη από τις βόλτες στις διάφορες καφετέριες και αργότερα στα μπαράκια και στα κλαμπάκια… πληρώνει ένα ποτό τρεις ή τέσσερις φορές πιο ακριβά απ’ ότι θα το πλήρωνε σε μια ευρωπαϊκή πόλη αλλά συνεχίζει να το κάνει θεωρώντας ότι έτσι έχουν τα πράγματα και δεν έχει άλλη επιλογή – την περίπτωση να σταματήσει να το κάνει δεν την σκέφτεται καν!

Φοράει ένα σταυρό και δηλώνει άθεος γιατί είναι στη μόδα… δηλώνει χριστιανός και πατάει επί πτωμάτων για να πάρει αυτό που θέλει…

Παρατάει τη μοναδική γυναίκα που τον συγκινεί γιατί έτσι του πε η μάνα του, παντρεύεται μια άλλη – που και αυτής οι λόγοι της δε διαφέρουν και πολύ – γιατί έτσι έμαθε πως πρέπει να κάνει για να «πετύχει» στη ζωή του… και τρία χρόνια μετά κερατώνει ο ένας τον άλλον θεωρώντας ότι κάνουν κάποιο κατόρθωμα…

Εν τω μεταξύ έχει παντρευτεί με ένα γάμο που μόνο με του πριγκιπικού ζεύγους της Αγγλίας συγκρίνεται…

Κάθε του πράξη καθοδηγείται από δύο πράγματα… το φαίνεσθε και το χρήμα…

Έχει μάθει στα εύκολα και στα έτοιμα – τουλάχιστο η δική μας γενιά – και είναι φυγόπονος.

Τρώει και πίνει στη μάνα του, ψάχνει την τέλεια δουλειά κα μένει άνεργος γιατί δε βρίσκει δουλειά αντάξια των προσόντων του.

Δε διαμαρτύρεται ποτέ και για τίποτα… πολλές φορές διερωτώμαι τι πρέπει να συμβεί για να το κάνει αυτό – τουλάχιστο με τα τελευταία γεγονότα παρατηρήθηκε κάποιου τύπου κινητοποίηση.

Ακολουθεί τις πολιτικές πεποιθήσεις που του σέρβιραν χωρίς να αναρωτιέται οτιδήποτε επ’ αυτού…

Έχει την εντύπωση ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον ίδιο… όλοι πρέπει να ασχολούνται μαζί του, το παιδί του πρέπει να είναι ο καλύτερος μαθητής, ο καλύτερος μουσικός, ο καλύτερος αθλητής και πάει λέγοντας…

Ως συνέπεια αυτού αδιαφορεί για το τι συμβαίνει στο κόσμο γύρω του και αρνείται πεισματικά να αναλογιστεί έστω, ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν πολύ πιο λειτουργικά πράγματα από αυτά που έχει μάθει ο ίδιος…

Βέβαια ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για το τι κάνει ο γείτονας, ανησυχεί και αγχώνεται γι αυτό…

Νομίζω ότι η λίστα αυτή είναι τεράστια, αλλά ας κρατήσουμε αυτά…

Τώρα πόσο παράξενη και ανόητη φαίνεται η ιστορία με τα πυρομαχικά; Νομίζω ότι κυμαίνεται μέσα στα ίδια πλαίσια ανοησίας, αυτής της ανοησίας που διακατέχει την καθημερινότητα μας. Μιας ανοησίας που έχει εγκατασταθεί κανονικότατα σε αυτό τον τόπο και δε λέει να το κουνήσει…

Είναι ένας φαύλος κύκλος που μας έχει ενσωματώσει όλους, ανεξαιρέτως… και ναι, και συ είσαι υπεύθυνος για την έκρηξη και εγώ!

Και αν φταίμε τους πολιτικούς, δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας… γιατί άλλωστε κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν – επαναλαμβάνομαι!

Τώρα ήταν τα κοντέινερ… αύριο θα ναι κάτι άλλο… μόνο που τώρα ξέρουμε πολύ καλύτερα από πριν, ότι η ανευθυνότητα που χαρακτηρίζει κάποιους μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα από το να καταστρέψει την οικονομία… μπορεί να στοιχίσει ζωές… τις δικές μας, τον γονιών, των παιδιών μας…

Και εμείς θα εξακολουθούμε να φταίμε τους υποτιθέμενους υπευθύνους. Και τους ονομάζω «υποτιθέμενους», γιατί οι κύριοι υπεύθυνοι είμαστε εγώ και εσύ… εγώ που μόνη έννοια και ενδιαφέρον έχω να τριγυρνάω στα κλαμπάκια και να γκομενίζω και εσύ που παίρνεις τηλέφωνο το θείο σου να σου βρει δουλειά, και ο γείτονας που τον κανονίζει το κόμμα…

Γιατί εμείς τρέφουμε αυτό το σύστημα, ανακυκλώνοντας την ηλιθιότητα και την ανευθυνότητα που το χαρακτηρίζει… και να παραιτηθεί η κυβέρνηση – πράγμα που αν είχε την ελάχιστη κατανόηση του μεγέθους της απώλειας θα το είχε κάνει ήδη – εγώ και συ φίλε μου θα πηγαίναμε και θα ψηφίζαμε αν όχι τα ίδια άτομα, άλλα αντίστοιχης ηλιθιότητας!

Ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε πια και ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στους εαυτού μας… γιατί οι καιροί της πείνας και της μιζέριας φαίνονται να πλησιάζουν και ούτε η Ferrari με τα δανεικά, ούτε ο πριγκιπικός γάμος θα μας σώσουν!

Δεν είμαστε το Μονακό της Ανατολικής Μεσογείου, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα… είμαστε η Κύπρος… η Κύπρος είμαστε εμείς – καιρός να το καταλάβουμε επί τέλους.

Και κατηγορούμε τους αρμοδίους, που έπραξαν όπως έπραξαν, που επέδειξαν για άλλη μια φορά πόσο ανίκανοι, άχρηστοι και στην τελική επικίνδυνοι είναι…

Η έκρηξη έγινε. Στα μυάλα και στις συνειδήσεις μας δε βλέπω όμως να έγινε κάτι αντίστοιχο, παρόλο που το δάκτυλο μας είναι πολύ μικρό πια για να κρυφτούμε πίσω του!

Υ. Γ. Περιγράφω μια γενική κατάσταση, χωρίς να θέλω να προσβάλω και χωρίς να αναιρώ το γεγονός ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις.